tekniker eline saglik hatirlattigin icin
Mehmet Akif Ersoyun istiklal marsindan sonraki en sevdigim siiri


uANAKKALE sEHiTLERiNE

su Bogaz harbi nedir? Var mi ki dunyada esi?
En kesif ordularin yukleniyor dordu besi,
Tepeden yol bularak gecmek icin Marmara'ya
Kac donanmayla sarilmis ufacik bir karaya.
Ne hayasizca tehassud ki ufuklar kapali!
Nerde -gosterdigi vahsetle- "Bu bir Avrupali!"
Dedirir: Yirtici, his yoksulu, sirtlan kumesi,
Varsa gelmis, acilip mahbesi, yahud kafesi!
Eski Dunya, Yeni Dunya, butun akvam-i beser,
Kayniyor kum gibi... Mahser mi, hakikat mahser.
Yedi iklimi cihanin duruyor karsisinda,
Ostralya'yla beraber bakiyorsun: Kanada!
uehreler baska, lisanlar, deriler rengarenk;
Sade bir hadise var ortada: Vahsetler denk.
Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela...
Hani, ta'una da zuldur bu rezil istila!
Ah, o yirminci asir yok mu, o mahhluk-i asil,
Ne kadar gozdesi mevcud ise, hakkiyle sefil,
Kustu Mehmetcigin aylarca durup karsisina;
Doktu karnindaki esrari hayasizcasina.
Maske yirtilmasa hala bize afetti o yuz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yuzsuz.
Sonra mel'undaki tahribe muvekkel esbab,
uyle mudhis ki: Eder her biri bir mulku harab.

uteden saikalar parcaliyor afaki;
Beriden zelzeleler kaldiriyor a'maki;
Bomba simsekleri beyninden inip her siperin;
Sonuyor gogsunun ustunde o arslan neferin.
Yerin altinda cehennem gibi binlerce lagam,
Atilan her lagamin yaktigi yuzlerce adam.
ulum indirmede gokler, olu puskurmede yer
O ne mudhis tipidir: Savrulur enkaz-i beser...
Kafa, goz, govde, bacak, kol, cene, parmak, el ayak,
Bosanir sirtlara, vadilere, sagnak sagnak.
Saciyor zirha burunmus de o namerd eller,
Yildirim yaylimi tufanlar, alevden seller.
Veriyor yangini, durmus da acik sinelere,
Suru halinde gezerken sayisiz tayyare.

Top tufekten daha sik, gulle yagan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide guler!
Ne celik tabyalar ister, ne siner hasmindan;
Alinir kal'a mi gogsundeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hasa, edecek kahrina ram?
uunku te'sis-i ilaha o metin istihkam.
Sarilir, indirilir mevki'-i mustahkemler,
Beserin azmini tevkif edemez sun'-i beser;
Bu goguslerse Huda'nin ebeda serhaddi;
"O benim sun'-i bedi'im, onu cignetme" dedi.
usim'in nesli... diyordum ya... nesilmis gercek:
iste cignetmedi namusunu, cignetmeyecek.
suheda govdesi, bir baksana, daglar, taslar...
O, ruku olmasa, dunyada egilmez baslar...
Vurulmus tertemiz alnindan, uzanmis yatiyor,
Bir hilal ugruna, ya Rab, ne gunesler batiyor!
Ey, bu topraklar icin topraga dusmus, asker!
Gokten ecdad inerek opse o pak alni deger.
Ne buyuksun ki kanin kurtariyor Tevhid'i...
Bedr'in arslanlari ancak, bu kadar sanli idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsin?
"Gomelim gel seni tarihe" desem, sigmazsin.
Herc u merc ettigin edvara da yetmez o kitab...
Seni ancak ebediyyetler eder istiab.
"Bu, tasindir" diyerek Ka'be'yi diksem basina;
Ruhumun vahyini duysam da gecirsem tasina;
Sonra gok kubbeyi alsam da rida namiyle,
Kanayan lahdine ceksem butun ecramiyle;
Mor bulutlarla acik turbene catsam da tavan,
Yedi kandilli Sureyya'yi uzatsam oradan;
Sen bu avizenin altinda, burunmus kanina;
Uzanirken, gece mehtabi getirsem yanina,
Turbedarin gibi ta fecre kadar bekletsem;
Gunduzun fecr ile avizeni lebriz etsem;
Tullenen magribi, aksamlari sarsam yarana...
Yine bir sey yapabildim diyemem hatirana.

Sen ki, son ehl-i salibin kirarak salvetini,
sarkin en sevgili sultani Salahaddin'i,
Kilic Arslan gibi iclaline ettin hayran...
Sen ki, islam'i kusatmis, boguyorken husran,
O demir cenberi gogsunde kirip parcaladin;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrami adin;
Sen ki, a'sara gomulsen tasacaksin... Heyhat!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...
Ey sehid oglu sehid, isteme benden makber,
Sana agusunu acmis duruyor Peygamber.


Mehmet Akif Ersoy

NE MUTLU TuRKuM DiYENE.EMEGiNE SAgLIK.

harika bende severim

Vurulmus tertemiz alnindan, uzanmis yatiyor,
Bir hilal ugruna, ya Rab, ne gunesler batiyor!