02-01-2008, 02:04 AM
İnterneti olan köy: Ç@ylı
Koyulhisar’a 14 km. uzaklıktaki Çaylı Köyü’nde yetiştirilen Kızılcık meyvesi Sivas bölgesinin en iyisidir ve meşhurdur. Milli Eğitim Bakanlığı tarafından sağlanan
ADSL bağlantısı ile internet sağlanan Çaylı Köyü İlköğretim Okulu’nda açılan kurslarda ise köy gençlerine yönelik bilgisayar eğitimi verilmektedir.
COĞRAFİ YAPISI
Koyulhisar’ın batısında yer alan Çaylı, doğusunda Kalebaşı, güney doğusunda Aşağıkale, güneyinde Bağlıyurt, batısında Sarıkaya, kuzeyinde Mesudiye ilçesine bağlı Yuvalı köyleri komşudur. İlçe merkezine 14 km. uzaklıktaki Çaylı, “NATO Yolu” ve “Dere Yolu” da olarak bilinen D-100 Karayolu’nun 3 km kuzeyinde yer almaktadır. Çaylı, Nebioğlu ve Ahçıoğlu mahallelerinden oluşmaktadır.
TARİHÇESİ
Osmanlı arşivlerinde Çaylı’nın ismi ‘Evkerek” ve “Örkerağa” olarak geçmektedir. Rivayetlere göre, köye ilk yerleşen ve Kafkaslar’dan geldiği belirtilen bir çoban, Rumlar tarafından yapılan su kemerinin başına geldiğinde buraya bir “ev gerek” demiş, bunun üzerine çobana bir ev yapılarak ve evlendirilerek buraya yerleşmesi sağlanmış, bu yere de “Evgerek” ismi verilmiştir. Daha sonraları köye yerleşen, Örker Ağa isminde zengin bir şahıstan dolayı, köye Örker Ağa’nın köyü denmiş ve zamanla “Örkerağa” adı yerleşmiştir. Resmi yazışmalarda “Evkerek” , halk arasında “Örkerağa” isimleri kullanılmıştır. Köy, Mesudiye ilçesinden 1962’de Koyulhisar ilçesine bağlanırken güneyinden geçen Kelkit çayından dolayı “Çaylı” adını almıştır. Köyün güneydoğu yamacına düşen Kalacık bölgesinde Doğu Roma İmparatorluğu’ndan kalma kale, Selçuklu ve Osmanlılar tarafından ticaret ve güvenlik amacıyla gözetleme ve kontrol kalesi olarak kullanılmıştır. Yaşanan çeşitli afetler nedeniyle kale yıkılmıştır. Çaylı Köyü de bu kaleye su taşımak üzere yapılan su kemeri çevresine kurulmuştur.
1831 yılında yapılan nüfus sayımına göre köyde 14 hane bulunurken, erkek nüfusu 50 (19 yaşlı, 20 genç, 11 çocuk) kayıtlara geçmiştir. O dönemlerde sadece erkek nüfus sayıldığı için kadın nüfus kayıtlara geçmemiştir. Ancak köyün nüfusunun 100-120 kişi olduğu tahmin edilmektedir. 1. Dünya Savaşı yıllarına kadar köyde Rumlar da yaşamıştır. Köy halkı savaş yıllarında yaşadığı zorluklardan yılmamış, hatta Ruslar, Erzincan ve Şuşehri sınırına dayandığında, 90 ton erzak ve mühimmatı, diğer köylerle ortaklaşa, 1 günde Reşadiye’den Suşehri’ne sırtlarında ve kağnılarla taşımışlardır.
NÜFUS YAPISI
Köyün, engebeli ve tarıma fazla elverişli olmayan arazisi sebebiyle köy çok göç vermiş olup, 50 haneden oluşan köy nufusu yaklaşık 270 kişidir. Çoğunluğu İstanbul’da, Kadıköy Fikirtepe, Tuzcuoğlu, Pendik Aydos ve Kağıthane’de ikâmet eden Çaylıların yanı sıra, İzmit Gebze ve Almanya ile Fransa’da ikâmet edenler vardır. Köyün en eskileri olarak sayabileceğimiz ailelerden; Nebioğullarının (Polatlar) Suşehri Arpacı’dan geldiği bilinmektedir. Buradan göç eden 3 kardeşin Koyulhisar Üçyol Mevkii’ne geldiklerinde ayrıldıkları; bir kardeşin Boyalı Köyüne, bir kardeşin Çaylı Köyüne geldiği, diğer kardeşin daha sonra Arpacı’ya geri döndüğü bilinmektedir.
Sofuoğullarının (Akpınarlar) Tokat Niksar’dan geldikleri bilinmektedir.
Türkmenoğulları (Sönmezler) Suşehri Geley’den geldikleri bilinmektedir.
Tomasoğulları (Kutlular) tam olarak bilinmemekle birlikte Tokat Kadıköprü’den geldikleri sanılmaktadır.
Aşçıoğulları ve Çakıroğullarının (Ulucaklar) bir sülale oldukları ve Suşehri’nden geldikleri bilinmektedir.
Demircioğulları (Özdemirler) Karaimamgil olarakta bilinirler. Ordu’dan geldikleri sanılmaktadır.
Keleşoğulları (Karahanlar) Karamerekten geldikleri sanılmaktadır.
Gaceroğulları (Kaynarlar) köye nereden geldikleri hakkında net bilgi yoktur.
EKONOMİK DURUMU
Çaylı orman köyü statüsünde olmasına rağmen, önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Besicilik ve arıcılık köyde bir hayli gelişmiştir. Köyün arazi yapısı engebeli ve taşlıktır. Çaylı’da yetişen Kızılcık meyvesi Sivas bölgesinin en iyisidir ve meşhurdur. Köyde ayrıca ihtiyaca yönelik meyve ve sebze türü bolca üretilmektedir. Karasaban ve kağnı kullanılarak zor şartlarda gerçekleştirilen tarım, gelişen ve değişen ekonomik şartlar neticesinde yerini modern araç gereçlerle yapılan tarıma bırakmıştır. Köyde çok sayıda traktör mevcuttur. Çaylılar, günlük ihtiyaçlarını ise ilçe merkezinde kurulan pazardan temin etmektedir.
EĞİTİM DURUMU
Eğitime önem verilen Çaylı’da okur-yazarlık oranı yüzde 90 civarında olurken, üniversite okuyanların sayısı son yıllarda hızla artmaktadır. Çaylı’nın Koyulhisar’a bağlanmasından 2 yıl sonra (1964 yılında) yaptırılan ilkokulda 1996 yılına kadar eğitim devam etmiştir. Ancak, öğrenci azlığı sebebiyle 1996-2000 yılları arasında okul kapalı kalmış, bu yıllarda köydeki öğrenciler taşımalı eğitim kapsamında ilçede eğitimlerine devam etmiştir. Çaylı Köyü İlköğretim Okulu, 2000-2001 eğitim-öğretim yılından itibaren tekrar açılmış ve halen eğitim-öğretime devam edilmektedir. 2005-2006 yıllarında Çaylı Köyü Derneği Başkanı merhum Ekrem Polat’ın önderliğinde dernek ve hayırsever köylülerin katkılarıyla okul yenilenmiş, alınan bilgisayarlarla da okul modern bir görünüme kavuşturulmuştur. Okulda Milli Eğitim Bakanlığı tarafından sağlanan ADSL bağlantısı ile internet bulunmaktadır. 2007- 2008 eğitim-öğretim yılında okulda, öğretmen Levent Erbaş’ın çabalarıyla anasınıfı da açılmıştır.
Okulda açılan kurslarda köy gençlerine yönelik bilgisayar eğtimi ve sertifika verilmektedir. Bilgisayarlı eğitim alan ilköğretim öğrenciler bu eğitimleri sonucunda Sivas bölgesinde başarı grafiğinde kayda değer yükselme göstermişlerdir. Okulda 2 derslik ve bir idari oda mevcuttur. Bir tanesi okul binasına bitişik, bir tanesi ayrı olmak üzere 2 lojmanı mevcuttur. Halen okulda, 18 öğrenci anasınıfında, 22 öğrenci ise diğer sınıflarda eğitim ve öğretime devam etmektedir.
KOOPERATİF
1993 yılında kurulan Sınırlı Sorumlu Çaylı Birlik Yapı Kooperatifi, halen 31 üyesi ile çalışmalarına Kadıköy Fikirtepe’de bulunan adresinde devam etmektedir. Bir tanesi büyük toplam 3 arsası ve 1 daire sahibi olan koopertif, her üyesini daire sahibi yapıncaya kadar faaliyetlerine devam edecektir.
Komşu köylerle ilişkileri çok iyi
SOSYAL VE KÜLTÜREL YAPI
İki mahalleli köyün muhtarlığını iki dönemdir Hasan Ulucak yapmaktadır. Alt yapısı büyük ölçüde tamamlanan Çaylı’da kapalı su şebekesi ve kanalizasyonu mevcuttur. Camisi bulunan köyde elektrik ve telefon hattı vardır. 1976 yılında yapılan camii,1996’da köy derneği ve hayırseverler tarafından büyük bir tadilattan geçirilerek yeniden ibadete açılmıştır. Zaman içerisindeki ihtiyaçlara göre caminin altına, köy odası yapılmış, gasilhane ve morg inşa edilmiştir. Hâlen Mustafa Aydın kadrolu imam olarak görev yapmaktadır. Komşu köylerle iyi ilişkiler içinde olan Çaylı’da 1979 yılında Kelkit çayı üzerine yapılan köprü, iki köye aynı anda hizmet vermektedir. Çaylı Köyü yolu, 2007 yılı yatırımları kapsamında devlet tarafından asfaltlanmıştır. Bulunduğu bölge itibariyle Çaylı Köyü, Kelkit Vadisi’ne has biraz İç Anadolu biraz Karadeniz karışımı ile zengin örf ve adetlere sahiptir. Yemek kültürü çevre köylerle benzerlik göstermektedir. Sayabileceğimiz önemli yemeklerden bazıları şöyle: Keşkek, kurutulmuş kızılcık, kesme çorbası (erik ve kesme hamurdan yapılan kızılcık yemeği), kesilip tepsiye dizilen yufkanın üzerine soslu yoğurt dökülerek yapılan zırın, çörekler, kete, yufka ekmek ve bazlama, yumurtalı şehriye makarna, erişte. Çaylılar, köyün kuzey doğusundaki İnefolu Yaylası’nı ulaşım zorlukları ve değişen hayat şartlarnı sebebiyle artık kullanmamaktadır. Ancak, Köy Derneği tarafından yaz aylarında yaylada şenlikler düzenlenmektedir.
Dernek, İstanbul'daki Çaylılıları kaynaştırdı
Geçim zorluğu nedeniyle 1960’lı yıllarda başlayan göç, köy nüfusunun önemli oranda İstanbul’a taşınmasıyla sonuçlanmış, ve meslek olarak genelde inşaat sektöründe faaliyet gösterilmiştir. Düğün, cenaze gibi sosyal olgular sırasında fark edilen nufusun genişlemesi ve yabancılaşmanın artması ve akrabalık bağlarının kopması tehlikesine karşı tedbir olarak İstanbul Çaylı Köyü mensupları, bir dernek kurma çalışmasına girmişlerdir.
1995 yılında kurulan Çaylı Köyü Sosyal Yardımlaşma Derneği ile İstanbul’da yaşayan Çaylıların birbiriyle kaynaşması ve özellilkle burada doğan ve yetişen yeni neslin köyleri ve köylüleri ile bağını kopartmamasını sağlamıştır. İlk Dernek Başkanı Durmuş Ulucak’tır. Derneğin 300 üyesi vardır. 1996 ile 2005 yılları arsında vefatına kadar merhum Ekrem Polat dernek başkanlığı yapmıştır. Başkanlığa daha sonra Fuat Akpınar seçilmiş ve bayrağı, Ümit Polat’a devretmiştir. Erdem Ulucak, İdris Ulucak, Bahri Akpınar, Fuat Akpınar da Dernek Yönetim kurulunda bulunmaktadır. Dernek, kuruluşundan sonra köy ve İstanbul’daki üyeleri ile ilgili her türlü faaliyetlerde etkin rol oynamıştır.
Dernek önderliğinde “Aşağıoba” olarak isimlendirilen bölgede bulunan mezarlık yeniden düzenlenmiş ve etrafı tel çitle koruma altına alınmıştır. Daha sonra buraya bir çeşme yapılarak su getirilmiştir. Yine dernek ve hayırseverlerin katkılarıyla köy yolunun belirlenen yerlerine çeşmeler yapılmıştır. Dernek, 2007 yılı Ağustos ayında İstanbul Aydos bölgesinde, sanatçı olarak Nuretti Bay’ın da piknik organize etmiştir. Bu organizasyonda başlatılan kampanya ile derneğe modern ve kullanışlı bir mekân alma çalışması başlatmıştır.
Koyulhisar ilçesi köyleri arasında düzenlenen futbol turnuvalarına katılan ve Çaylı’yı başarıyla temsil eden futbol takımımız, en centilmen takım seçilmiştir. Ayrıca derneğimiz, halkoyunları ekibi kurma çalışmalarına devam etmektedir.
Benim güzel Çaylı köyüm
Hamd ve sena olsun Rabbimize
Selat-ü selam olsun Nebimize
Biz geldik derneğimize
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
Besmele ile başlıyorum söze
Bakın dostlar şu neseli yüze
Hoş geldiniz derneğimize
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
1994 derneğimizi kurduk
Birlik beraberliğimizi bulduk
Biz hep sözümüzde durduk
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
Şiir: Seçim Akpınar
Koyulhisar’a 14 km. uzaklıktaki Çaylı Köyü’nde yetiştirilen Kızılcık meyvesi Sivas bölgesinin en iyisidir ve meşhurdur. Milli Eğitim Bakanlığı tarafından sağlanan
ADSL bağlantısı ile internet sağlanan Çaylı Köyü İlköğretim Okulu’nda açılan kurslarda ise köy gençlerine yönelik bilgisayar eğitimi verilmektedir.
COĞRAFİ YAPISI
Koyulhisar’ın batısında yer alan Çaylı, doğusunda Kalebaşı, güney doğusunda Aşağıkale, güneyinde Bağlıyurt, batısında Sarıkaya, kuzeyinde Mesudiye ilçesine bağlı Yuvalı köyleri komşudur. İlçe merkezine 14 km. uzaklıktaki Çaylı, “NATO Yolu” ve “Dere Yolu” da olarak bilinen D-100 Karayolu’nun 3 km kuzeyinde yer almaktadır. Çaylı, Nebioğlu ve Ahçıoğlu mahallelerinden oluşmaktadır.
TARİHÇESİ
Osmanlı arşivlerinde Çaylı’nın ismi ‘Evkerek” ve “Örkerağa” olarak geçmektedir. Rivayetlere göre, köye ilk yerleşen ve Kafkaslar’dan geldiği belirtilen bir çoban, Rumlar tarafından yapılan su kemerinin başına geldiğinde buraya bir “ev gerek” demiş, bunun üzerine çobana bir ev yapılarak ve evlendirilerek buraya yerleşmesi sağlanmış, bu yere de “Evgerek” ismi verilmiştir. Daha sonraları köye yerleşen, Örker Ağa isminde zengin bir şahıstan dolayı, köye Örker Ağa’nın köyü denmiş ve zamanla “Örkerağa” adı yerleşmiştir. Resmi yazışmalarda “Evkerek” , halk arasında “Örkerağa” isimleri kullanılmıştır. Köy, Mesudiye ilçesinden 1962’de Koyulhisar ilçesine bağlanırken güneyinden geçen Kelkit çayından dolayı “Çaylı” adını almıştır. Köyün güneydoğu yamacına düşen Kalacık bölgesinde Doğu Roma İmparatorluğu’ndan kalma kale, Selçuklu ve Osmanlılar tarafından ticaret ve güvenlik amacıyla gözetleme ve kontrol kalesi olarak kullanılmıştır. Yaşanan çeşitli afetler nedeniyle kale yıkılmıştır. Çaylı Köyü de bu kaleye su taşımak üzere yapılan su kemeri çevresine kurulmuştur.
1831 yılında yapılan nüfus sayımına göre köyde 14 hane bulunurken, erkek nüfusu 50 (19 yaşlı, 20 genç, 11 çocuk) kayıtlara geçmiştir. O dönemlerde sadece erkek nüfus sayıldığı için kadın nüfus kayıtlara geçmemiştir. Ancak köyün nüfusunun 100-120 kişi olduğu tahmin edilmektedir. 1. Dünya Savaşı yıllarına kadar köyde Rumlar da yaşamıştır. Köy halkı savaş yıllarında yaşadığı zorluklardan yılmamış, hatta Ruslar, Erzincan ve Şuşehri sınırına dayandığında, 90 ton erzak ve mühimmatı, diğer köylerle ortaklaşa, 1 günde Reşadiye’den Suşehri’ne sırtlarında ve kağnılarla taşımışlardır.
NÜFUS YAPISI
Köyün, engebeli ve tarıma fazla elverişli olmayan arazisi sebebiyle köy çok göç vermiş olup, 50 haneden oluşan köy nufusu yaklaşık 270 kişidir. Çoğunluğu İstanbul’da, Kadıköy Fikirtepe, Tuzcuoğlu, Pendik Aydos ve Kağıthane’de ikâmet eden Çaylıların yanı sıra, İzmit Gebze ve Almanya ile Fransa’da ikâmet edenler vardır. Köyün en eskileri olarak sayabileceğimiz ailelerden; Nebioğullarının (Polatlar) Suşehri Arpacı’dan geldiği bilinmektedir. Buradan göç eden 3 kardeşin Koyulhisar Üçyol Mevkii’ne geldiklerinde ayrıldıkları; bir kardeşin Boyalı Köyüne, bir kardeşin Çaylı Köyüne geldiği, diğer kardeşin daha sonra Arpacı’ya geri döndüğü bilinmektedir.
Sofuoğullarının (Akpınarlar) Tokat Niksar’dan geldikleri bilinmektedir.
Türkmenoğulları (Sönmezler) Suşehri Geley’den geldikleri bilinmektedir.
Tomasoğulları (Kutlular) tam olarak bilinmemekle birlikte Tokat Kadıköprü’den geldikleri sanılmaktadır.
Aşçıoğulları ve Çakıroğullarının (Ulucaklar) bir sülale oldukları ve Suşehri’nden geldikleri bilinmektedir.
Demircioğulları (Özdemirler) Karaimamgil olarakta bilinirler. Ordu’dan geldikleri sanılmaktadır.
Keleşoğulları (Karahanlar) Karamerekten geldikleri sanılmaktadır.
Gaceroğulları (Kaynarlar) köye nereden geldikleri hakkında net bilgi yoktur.
EKONOMİK DURUMU
Çaylı orman köyü statüsünde olmasına rağmen, önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Besicilik ve arıcılık köyde bir hayli gelişmiştir. Köyün arazi yapısı engebeli ve taşlıktır. Çaylı’da yetişen Kızılcık meyvesi Sivas bölgesinin en iyisidir ve meşhurdur. Köyde ayrıca ihtiyaca yönelik meyve ve sebze türü bolca üretilmektedir. Karasaban ve kağnı kullanılarak zor şartlarda gerçekleştirilen tarım, gelişen ve değişen ekonomik şartlar neticesinde yerini modern araç gereçlerle yapılan tarıma bırakmıştır. Köyde çok sayıda traktör mevcuttur. Çaylılar, günlük ihtiyaçlarını ise ilçe merkezinde kurulan pazardan temin etmektedir.
EĞİTİM DURUMU
Eğitime önem verilen Çaylı’da okur-yazarlık oranı yüzde 90 civarında olurken, üniversite okuyanların sayısı son yıllarda hızla artmaktadır. Çaylı’nın Koyulhisar’a bağlanmasından 2 yıl sonra (1964 yılında) yaptırılan ilkokulda 1996 yılına kadar eğitim devam etmiştir. Ancak, öğrenci azlığı sebebiyle 1996-2000 yılları arasında okul kapalı kalmış, bu yıllarda köydeki öğrenciler taşımalı eğitim kapsamında ilçede eğitimlerine devam etmiştir. Çaylı Köyü İlköğretim Okulu, 2000-2001 eğitim-öğretim yılından itibaren tekrar açılmış ve halen eğitim-öğretime devam edilmektedir. 2005-2006 yıllarında Çaylı Köyü Derneği Başkanı merhum Ekrem Polat’ın önderliğinde dernek ve hayırsever köylülerin katkılarıyla okul yenilenmiş, alınan bilgisayarlarla da okul modern bir görünüme kavuşturulmuştur. Okulda Milli Eğitim Bakanlığı tarafından sağlanan ADSL bağlantısı ile internet bulunmaktadır. 2007- 2008 eğitim-öğretim yılında okulda, öğretmen Levent Erbaş’ın çabalarıyla anasınıfı da açılmıştır.
Okulda açılan kurslarda köy gençlerine yönelik bilgisayar eğtimi ve sertifika verilmektedir. Bilgisayarlı eğitim alan ilköğretim öğrenciler bu eğitimleri sonucunda Sivas bölgesinde başarı grafiğinde kayda değer yükselme göstermişlerdir. Okulda 2 derslik ve bir idari oda mevcuttur. Bir tanesi okul binasına bitişik, bir tanesi ayrı olmak üzere 2 lojmanı mevcuttur. Halen okulda, 18 öğrenci anasınıfında, 22 öğrenci ise diğer sınıflarda eğitim ve öğretime devam etmektedir.
KOOPERATİF
1993 yılında kurulan Sınırlı Sorumlu Çaylı Birlik Yapı Kooperatifi, halen 31 üyesi ile çalışmalarına Kadıköy Fikirtepe’de bulunan adresinde devam etmektedir. Bir tanesi büyük toplam 3 arsası ve 1 daire sahibi olan koopertif, her üyesini daire sahibi yapıncaya kadar faaliyetlerine devam edecektir.
Komşu köylerle ilişkileri çok iyi
SOSYAL VE KÜLTÜREL YAPI
İki mahalleli köyün muhtarlığını iki dönemdir Hasan Ulucak yapmaktadır. Alt yapısı büyük ölçüde tamamlanan Çaylı’da kapalı su şebekesi ve kanalizasyonu mevcuttur. Camisi bulunan köyde elektrik ve telefon hattı vardır. 1976 yılında yapılan camii,1996’da köy derneği ve hayırseverler tarafından büyük bir tadilattan geçirilerek yeniden ibadete açılmıştır. Zaman içerisindeki ihtiyaçlara göre caminin altına, köy odası yapılmış, gasilhane ve morg inşa edilmiştir. Hâlen Mustafa Aydın kadrolu imam olarak görev yapmaktadır. Komşu köylerle iyi ilişkiler içinde olan Çaylı’da 1979 yılında Kelkit çayı üzerine yapılan köprü, iki köye aynı anda hizmet vermektedir. Çaylı Köyü yolu, 2007 yılı yatırımları kapsamında devlet tarafından asfaltlanmıştır. Bulunduğu bölge itibariyle Çaylı Köyü, Kelkit Vadisi’ne has biraz İç Anadolu biraz Karadeniz karışımı ile zengin örf ve adetlere sahiptir. Yemek kültürü çevre köylerle benzerlik göstermektedir. Sayabileceğimiz önemli yemeklerden bazıları şöyle: Keşkek, kurutulmuş kızılcık, kesme çorbası (erik ve kesme hamurdan yapılan kızılcık yemeği), kesilip tepsiye dizilen yufkanın üzerine soslu yoğurt dökülerek yapılan zırın, çörekler, kete, yufka ekmek ve bazlama, yumurtalı şehriye makarna, erişte. Çaylılar, köyün kuzey doğusundaki İnefolu Yaylası’nı ulaşım zorlukları ve değişen hayat şartlarnı sebebiyle artık kullanmamaktadır. Ancak, Köy Derneği tarafından yaz aylarında yaylada şenlikler düzenlenmektedir.
Dernek, İstanbul'daki Çaylılıları kaynaştırdı
Geçim zorluğu nedeniyle 1960’lı yıllarda başlayan göç, köy nüfusunun önemli oranda İstanbul’a taşınmasıyla sonuçlanmış, ve meslek olarak genelde inşaat sektöründe faaliyet gösterilmiştir. Düğün, cenaze gibi sosyal olgular sırasında fark edilen nufusun genişlemesi ve yabancılaşmanın artması ve akrabalık bağlarının kopması tehlikesine karşı tedbir olarak İstanbul Çaylı Köyü mensupları, bir dernek kurma çalışmasına girmişlerdir.
1995 yılında kurulan Çaylı Köyü Sosyal Yardımlaşma Derneği ile İstanbul’da yaşayan Çaylıların birbiriyle kaynaşması ve özellilkle burada doğan ve yetişen yeni neslin köyleri ve köylüleri ile bağını kopartmamasını sağlamıştır. İlk Dernek Başkanı Durmuş Ulucak’tır. Derneğin 300 üyesi vardır. 1996 ile 2005 yılları arsında vefatına kadar merhum Ekrem Polat dernek başkanlığı yapmıştır. Başkanlığa daha sonra Fuat Akpınar seçilmiş ve bayrağı, Ümit Polat’a devretmiştir. Erdem Ulucak, İdris Ulucak, Bahri Akpınar, Fuat Akpınar da Dernek Yönetim kurulunda bulunmaktadır. Dernek, kuruluşundan sonra köy ve İstanbul’daki üyeleri ile ilgili her türlü faaliyetlerde etkin rol oynamıştır.
Dernek önderliğinde “Aşağıoba” olarak isimlendirilen bölgede bulunan mezarlık yeniden düzenlenmiş ve etrafı tel çitle koruma altına alınmıştır. Daha sonra buraya bir çeşme yapılarak su getirilmiştir. Yine dernek ve hayırseverlerin katkılarıyla köy yolunun belirlenen yerlerine çeşmeler yapılmıştır. Dernek, 2007 yılı Ağustos ayında İstanbul Aydos bölgesinde, sanatçı olarak Nuretti Bay’ın da piknik organize etmiştir. Bu organizasyonda başlatılan kampanya ile derneğe modern ve kullanışlı bir mekân alma çalışması başlatmıştır.
Koyulhisar ilçesi köyleri arasında düzenlenen futbol turnuvalarına katılan ve Çaylı’yı başarıyla temsil eden futbol takımımız, en centilmen takım seçilmiştir. Ayrıca derneğimiz, halkoyunları ekibi kurma çalışmalarına devam etmektedir.
Benim güzel Çaylı köyüm
Hamd ve sena olsun Rabbimize
Selat-ü selam olsun Nebimize
Biz geldik derneğimize
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
Besmele ile başlıyorum söze
Bakın dostlar şu neseli yüze
Hoş geldiniz derneğimize
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
1994 derneğimizi kurduk
Birlik beraberliğimizi bulduk
Biz hep sözümüzde durduk
Benim güzel derneğim
Benim güzel Çaylı köyüm.
Şiir: Seçim Akpınar
