02-06-2008, 01:06 AM
iğne, iplik ve sonrası.
ne içinde ne de büsbütün dışında kalıyorlarmış zamanın, zaman canlı, zaman derimin üzerinden yavaşça içeri sızan çok hücreli bir yaşam formu.
şiir yazıyormuş birileri, aklım başıma geldikçe şairleri ve şiirlerini aklım başıma geldikçe zamanı ve onu kollayanları, kılıcı ve keskin tarafını çekiyorum içime. şimdi saat çok geç değil, erken değil, şimdi sadece senin ve benim sözlerimiz var. önümde iğne önümde iplik, paçam sıvalı, kimse yok odada. sözün büyüsüne, büyük sözlerin yüküne ve az önce kimsenin kalmadığı odaya göz atıyor tablodaki kadın. elinde televizyon anteni onu seyrediyorum. anteni bir sağa bir sola kıvırıyor. yayın netleşmiyor. söylecekleri buğulanıyor.
sözün büyüsü. büyülü sözler. içimde bir yerlerden çıkarıp koyuversem ortaya en güzellerini. sonra?
sonrası boşluk, derin ve mor bir boşluk. kime ne uçup giden serçeler, kime ne benim çocukluğumun nar çiçekleri ve kime ne limon tuzundan gazoz denemeleri, hepsi benim, hepsi içimin, hepsi derin, ama kime ne.
Şimdi aslını bulmuş bir şarkı mırıldanmalıyım o var aklımda evet. tam vakti, bir şarkı gerek şimdi bana, ne zamandır dönüp duran şarkılardan, "sigaramın dumanına sarsam saklasam seni" sakla beni, derimin arasına sızıp sakla, içime gir beni sakla beylik laflarınla gel beni sakla. teslimiyet ol sakla, dua ol sakla beni.
şarkı bitmiyor, vakit kayıp, akıl kayıp, dert kayıp. ummana dökülecek iç kayıp.
sade gazoz, nar çiçeği bir de önümdeki iğne iplik.
iğneyi elime alıyorum ipliği o minik delikten tek seferde geçirişimin şerefine ağzımı dikiyorum. sökük tek yer orası.
iğne bana
iplik bana
alıntı