02-15-2008, 09:45 PM
Hızla geçiyor zaman. hiçbir şeye kafaya takmadan, aldırmadan, durmadan usanmadan duygusallık duraklarında, mevsimlerin o güzel tadına varamadan…
Biz insanlara fanilere, fani değilmişçesine hiç ölmeyecekmişçesine bizi biz yapan sevmeye, aşka ait güzel tatlardan uzaklaşıp maddeye, paraya esarete doğru hızlanıyoruz, hızla akan zamanımıza paralel olarak.
Şunu şuna eklesem daha kolay olacak, bununla gidersem daha çabuk giderim. Hayatıma onu dahil edersem daha mı iyi olacak?. Bence herkesin hesap makinelerine ihtiyacı olduğunu düşünüyorum, çünkü bu kadar hesabı akıldan yapmaya da yetmeyecek yıllar, saatler ve günler.
Sızlanıyoruz 'robot muyuz insan mıyız' diye. Oysa biz değil miyiz tekdüze yapan günleri, her gece aynı hesaplar peşinde?
Tek başına birinin gücü yetmez herşeyi tersine çevirmeye her şeyi, belki bir damlayı, ama çağlayana dönüşür istersek. Her birimiz bir damla olup, çağlayanlar olalım mı hep beraber? Evet diyor ve gönüllüyseniz akmaya, damlayın şimdi, üst üste damlayalım hep beraber. Zaman da inatlaşamayacak bizimle demi zaman, kendi değerlerini yükseltemeyecek biz istemeden o zaman. Biliyorum, hissediyorum ki damlamaya hazırsınız şimdi, teşekkür ederim. İnsanı ve beni hayata bağlayan iplerin ip ince ama her biri değişik umutlardır. Tanıdıkça bu dünyanın soyut ve somut nimetlerini, içindekileri; bize ait duygular, düşünceler, hayaller biriktiririz. Hayaller kurarız sınırlı ya da sınırsız. Umut ederiz yaşamak istediklerimizi. Ne adına ne aşklar için beklenti içinde olursak olalım, "mutluyum" diyebilmek içindir hepsi. İş, aşk, para, sağlık, başarı her neyse umudumuz, herhangi birine beslenmiş umut, mutluluğu tanıdığımız şekle uygundur demi.
Mutluluğa giden yolda umuda yolculuk yapmak meşakkatlidir, zordur. Algılayabildiğimiz, anladığımız şeyleri hayatın içine oturtmak, yakın çevremizdekileri, herkesin özgün fikir (özgür demiyorum özgün) ve karakterleri olduğunu düşündüğümüzde düşlerimize, düşüncelerimize dahil etmek zordur.
Zordur yolumuza çıkabilecek engeller için gard almak, hepsini hesaplayabilmek, tek tek zorlanarak çözüm üretmek ve bunları hayata geçirip yoldan çıkarmak.
O zorlu yolda ilerlerken yeni tanıştığımız biçimlere ve tesadüfen karşılaşmanın etkisiyle kendimizde olduğunu bile bilmeyip keşfini yaptığımız var olan ama bizim bulduğumuz durumlara adapte olmak, kucaklayıp kabullenip bir sonraki aşamaya geçmek zordur, zaman alır. Çok ama çok uzundur umutlara doğru çıktığımız yolculuk.
Sabır gerektirir. Zordur, taş olsa çatlardı diyebileceğimiz kadar sabır. Sabretmek zor değil midir çoğu zaman, yoğun bir terbiye gerektirmez mi sapmalar olmasın diye? Kuvvet gerektirir dayanabilmek için demi karşımıza çıkan olumsuz-luk rüzgârlarına; kuvvet, eğitilmiş güç değil mi?
Kuvvet, doğru kullanıldığı zaman kuvvet olup yanlış kullanıldığında şiddetlere varan bir özellik değil midir sizce? İyilik adıyla anılan tarza sahip olmak gerek. Büyük bir çoğunluğun kötülüğü pisliği meziyet gibi algılayıp anladınız siz onu öyle yaşayıp yaşatmaya çalıştığı yerlerde iyi olmak ve öyle kalmak zor değil midir? Zor, evet çok zor bu yolda karşılaşacağımız şeyler biliyorum. Ama bir inanç besleyip onu hayallerle süsleyip ona doğru yürümek çok güzel ve güzel olanlara dikkat edin.
Hayatın tâ kendisi bu diyerek, üzerine üzerine inatla gitmeye, verilmişle yetinmeyip dengesini bozmadan hiçbir şeyin, boğulmadan ihtiraslarda ateşler içinde düşlemek ve düşe doğru koşmaya, hatta hatta uçmaya değer.
Yola çıkmaya kararlı olun, yeter. Ne kadar önemli olabilir ki meydana gelen tahribatlar yıkımlar yakaladığınız mutluluğun yanında? Bir bir onarırsınız onları, sararsınız açılmış zamanlı zamansız yaraları, yola çıkmaya kararlı olun ve ilk adımı atın şimdi yeter.
İlk adımdan sonra zaten içinde olacaksınız hepsinin, dışına çıkıp da seyretme şansınız olmayacak bir daha; üzerinize bulaşan şeyi, iyiyse taşımak, kötüyse yıkamak zorunda kalacaksınız ve her ikisi için de yeni olan başka şeylere ihtiyacınız olacak.
Dost ya da düşman ya da nötr olacaksınız, ama bir şey olacaksınız. Tanıdığımız, bildiğimiz kadar varlar diyeceksiniz ve yolunuza giderken, zaman zaman yanınızda ya da karşınızda olacaklar, yılmayacaksınız. Benim gibi sevdiğiniz her şeyi birden isteyince, zor olacak elbette biliyorum hepsini birden taşımak, onca yükle yol almak. Dokunmak isteyecekler; belki paylaşmak, belki de bir miktarını çalmak isteyecekler umutlarınızı.
Umuda yolculuk zordur. Mutluluğu yakalamak ve yakaladığınız gibi tutmak, sarılabilmek zordur. Bütün zorluklarına rağmen güzeldir ve vazgeçmemek gerekir.
Yola çıkmaya kararlı olun size diyorum ve ilk adımı atın yeter. Güzeli güzel yapan zorluğudur onun gibi. Bu hayat zordur, -zor olanda onun gibi güzeldir- o halde hayat güzeldir, -umut ettikçe yaşarsınız- o halde umut etmek güzeldir ve umuda yolculuk işte bu yüzden zordur ama sonu güzeldir.
alıntı