02-19-2008, 07:24 PM
Ah yalnızlık…Günümüzde insanoğlu kalabalık içinde yalnızlık çekiyor. Rahatlığı, kolaylığı getiren teknoloji, kişileri birbirinden uzaklaştırıyor. Küçük yerleşim yerlerindeki samimiyet, şehirlerde azalmış, hatta yok olmuş. Yaşadığı mekandakileri tanımadan, bilmeden ömrü geçiyordu. İnsanlar işlerine öyle dalmışlar ki çevrelerindekilerle ilgilenme süreleri azalmış. Nasıl olsa her işini parayla hallediyorlardı. Dostluğun bile parayla satın alındığı şu zamanda kimse kimseye güvenemez olmuş.Arkasından lafını ettiği kişiyle sıkı fıkı oluveriyorlar. Dostluklar çıkar ilişkileri içinde iyice yok olmuş, artık internet ortamına taşınmaya başlamış; sanallaşmış. Kendilerini başka bir kişiliğe bürüyüp yine kendileri gibilerin bulunduğu bu sanal ortamda istedikleri gibi at oynatmaya başlamışlar. Nasıl olsa kimse kimseyi tanımadığı için çiğ süt emmiş insanoğlu, bilgisayar başındakini de sanal sanıp onu da kırmaya devam ediyor.
Çocukluğumu hatırlıyorum. O zamanlar dostluklar bambaşkaydı. İnsan ilişkileri çok doğaldı, çünkü doğal ortamlardaydı. Apartmanlarda bu kadar çok değildi o zamanlar. Mahalle ve sokak aralarında çocuklar rahat rahat oyun oynayabilirlerdi, şimdiki gibi dört duvar arasında bilgisayar başına tıkılmamışlardı. Kadınlar kapı önlerine oturup hem sohbet eder hem de elişi yaparlardı. Kimisi çeyizlik için oya örer, kimisi kanaviçe işler, kimisi de çocuğuna kazak örerdi. Akşamları ev gezmelerine gidilirdi. İnsanlar televizyonun önüne bu kadar bağımlı değildi. Bu kadar çok dizi yoktu. Bu kadar çok kadın programı yoktu ancak insanlar daha mutluydu. Çünkü sohbet vardı. İnsanlar konuşabiliyordu, konuşmayı da biliyordu. Artık sohbetler unutulmuş günümüzde. Herkes kendini över olmuş. Eskiden mahalledeki ya da o sokaktaki kadınlar, birisine yardım edileceğinde bir araya geliverirlermiş. Şimdi herkesin bir işi var. Bayrama birlikte baklavalar yapılarak girilirdi, ya da kışa birlikte hazırlanılırdı imece usulü. Artık bayramlar kıyı kentlerindeki tatillere dönerek, özelliklerini kaybedip, amacından uzaklaştılar.
Dileğim o ki hiç kimse kalabalık içinde yalnızlık çekmesin.
