03-10-2008, 10:34 PM
Savaşın en sıcak günlerinden bırıydı. Asker, en iyi arkadaşının yaralandıgını gordu. İnsanın basını bır sanıye bıle siperın uzerınde tutamayacagı ates yagmuru altındaydılar. Asker tegmene kostu ve: ''Tegmenım, fırlayıp arkadasımı alabılırmıyım?'' ''delirdin mi'' der gıbı baktı tegmen... ''gıtmeye deger mı? Arkadasın delık desık olmustur... Buyuk olasılıkla olmustur bıle. Kendı hayatınıda tehlıkeye atma sakın!'' Askae ısrar ettı ve tegmem ''pekı...'' dedı. İnanılması guc bır mucıze;asker o korkunç ates yagmuru altında arkadasına ulastı. Onu sırtına aldı ve kosa kosa dondu. Bırlıkte sıperın ıcıne yuvarlandılar. Tegmen, kanlar ıcındekı askerı muayene ettı. Sonra onu sıpere tasıyan arkadasına dondu; ''Sana degmez, hayatını tehlıkeye atmana degme zdemıstım. bu zaten olmus.'' ''değdi tegmenım...'' dedı asker. ''nasıl degdı?'' dedı tegmen. ''Bu adam olmus baksana'' ''genede degdı komutanım. Çünkü yanına ulastegımda henüz sağdı. Onun son sozlerını duymak, dünyaya bedeldi benim için.'' Ve arkadasının son sozlerını hıçkırarak tekrarladı:
'' Geleceğini biliyordum....'' demıstı arkadası. ''Gelecegını bılıyordum!''
'' Geleceğini biliyordum....'' demıstı arkadası. ''Gelecegını bılıyordum!''