07-22-2008, 01:27 AM
Sanki benim hiç senim olmamış...
Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık...
Sadece:
Artık benim dünyamın içinde olamayacaksın.
Sensiz kalma ihtimalim, aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda olmayacak artık.
Belki de: Birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra.
Yani:
İçimden olmayacak, sitemlerim boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak artık.
Hani hep kızardın: "Konuş, konuş, konuş" derdin ya..
Peki.
Haykırabilir miyim şimdi ! Senin bir rezil, senin bir satılık beden, senin büyük bir yalancı, senin bir ruh hastası ve de 'alçak' biri olduğunu !
Ve !
Düşleriyle bırakmış olduğun bu yalnızlığı artık sahiplenemeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim şimdi !
‘Niye evlendin niye ! Niye beni yalnız bıraktın, niye gelip beni kurtarmadın..’ demeye:
Devam edecek misin ?
Aslında, alıştırmalıyım kendimi.. Ve.. unutmalıyım seni.
Hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek yerdeymişsin gibi farzederek, seni hiç tanımamışımcasına sürdürmeliyim yaşamımı…
Var olduğum her yer, aşk’ın şehri olmalı artık.
Yeniden sevmenin ve sevilebilmenin zamanının yaşandığı o zamanlar, gelecek tüm zamanlar olmalı benim için.
Evet.. Seni o sayfalardan bir bir koparıp, yaşanmış olan o zamanlara bir bir savurmalıyım…
Ve seni, uzaklaşan her adımımla bu anılar sokağına hapsetmeliyim artık...
...
Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, ve bırakmalıyım artık, seninle ilgili yokluğunun güncesini tutmayı.
Ve belkide, her yeni güne.. seni getirmedi diye isyan etmemeliyim...
Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı, ve hatta sana: ortaya çıkan gerçek karakterinden dolayı, sana yakışan o olduğu için hak verebilmeliyim...
...
Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama, sırf seni ve buram buram alçaklık kokan bu aşkı kolayca unutabilmek için, bu satırlarla büyümeye başlamalıyım…
Zira; Yoksun !
Yani:
Sanki benim hiç senim olmamış, sanki biz hiç yaşamamışız..
Sanki: aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış, ve sonra yarım bırakmışız gibi…
Yani artık, yeni bir şarkı söylemenin zamanının geldiğini düşünerek, yaşanmış olanlara ve yitikliğime hiç aldırmadan:
Sanki benim, hiç senim olmamış gibi…
Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık...
Sadece:
Artık benim dünyamın içinde olamayacaksın.
Sensiz kalma ihtimalim, aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda olmayacak artık.
Belki de: Birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra.
Yani:
İçimden olmayacak, sitemlerim boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak artık.
Hani hep kızardın: "Konuş, konuş, konuş" derdin ya..
Peki.
Haykırabilir miyim şimdi ! Senin bir rezil, senin bir satılık beden, senin büyük bir yalancı, senin bir ruh hastası ve de 'alçak' biri olduğunu !
Ve !
Düşleriyle bırakmış olduğun bu yalnızlığı artık sahiplenemeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim şimdi !
‘Niye evlendin niye ! Niye beni yalnız bıraktın, niye gelip beni kurtarmadın..’ demeye:
Devam edecek misin ?
Aslında, alıştırmalıyım kendimi.. Ve.. unutmalıyım seni.
Hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek yerdeymişsin gibi farzederek, seni hiç tanımamışımcasına sürdürmeliyim yaşamımı…
Var olduğum her yer, aşk’ın şehri olmalı artık.
Yeniden sevmenin ve sevilebilmenin zamanının yaşandığı o zamanlar, gelecek tüm zamanlar olmalı benim için.
Evet.. Seni o sayfalardan bir bir koparıp, yaşanmış olan o zamanlara bir bir savurmalıyım…
Ve seni, uzaklaşan her adımımla bu anılar sokağına hapsetmeliyim artık...
...
Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, ve bırakmalıyım artık, seninle ilgili yokluğunun güncesini tutmayı.
Ve belkide, her yeni güne.. seni getirmedi diye isyan etmemeliyim...
Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı, ve hatta sana: ortaya çıkan gerçek karakterinden dolayı, sana yakışan o olduğu için hak verebilmeliyim...
...
Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama, sırf seni ve buram buram alçaklık kokan bu aşkı kolayca unutabilmek için, bu satırlarla büyümeye başlamalıyım…
Zira; Yoksun !
Yani:
Sanki benim hiç senim olmamış, sanki biz hiç yaşamamışız..
Sanki: aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış, ve sonra yarım bırakmışız gibi…
Yani artık, yeni bir şarkı söylemenin zamanının geldiğini düşünerek, yaşanmış olanlara ve yitikliğime hiç aldırmadan:
Sanki benim, hiç senim olmamış gibi…
