08-11-2008, 10:06 PM
Pencere arkasından gök yüzüne bakmak!...
Bunaltıcı ve anlamsız!
Ama yaşamı pencere arkasından algıladığımız da gerçek!
Gerçek bir çerçeve ve cam anlamayın dediğim pencereden!
Gülmeyen gözlerinize yamadığınız gülüşleri… onları anımsayın. İçsel söyleşmelerinizin nedeni,
ruhunuzun pencere arkasına hükümlülüğünüz değil de nedir?
Hesapsızlığı terk edeli uzun zaman oldu.
Ben değil!
İnsanlık!
Her köşede pusu olasılığı, benim olduğu gibi sizin de paranoyanız değil mi?
Tanımak ve tanınmış olmak kabulünün depremi, ruhumuzda,
onulmaz yaralar yaratan yanılmaları, bir tokat gibi vurmuyor mu yüzümüze?
Ellerinizin arasındaki elin verdiği… tensel bir dokunma duygusunun çok ötesindeyken,
sessizleşmenin bütünleşmeye; ortak ruh hali gizemini yakalamaya doğru sürüklerken sizi…
kendinizi suçüstü yakaladığınız olmuyor mu?
Duvarlarımızla çevrilmiş ruhumuzun çaresizliği, bizi ketum, içine kapanık,
iç içe konuşmalara mahkum kılıyor.
Hatta kendimize bile, salt kendimize açılan penceremizden bakmıyor muyuz?
Gök… daha şanslı bizden!
Çünkü ola ki önümüzdeki bininci yılda insanlık,
becerebilir kendini mahkum ettiği pencereleri parçalamayı.
Ola ki çıplak gözle bakar doğaya, insana, yaşama!
Yaşamını, pencere müebbetliğinden kurtarır belki.
Olamaz mı?
SELAHATTIN OZAKIN