04-12-2007, 05:18 PM
Bir zamanlar kucuk bir papatya varmis. Kocaman bir kayanin siperciginde yasarmis. uevresinde ballibabalar, katirtirnaklari, utangac mavi mine cicekleri acarmis. Her sabah, gun dogumunda butun cicekler uyanirmis. Sabah aydinligiyla genisleyen gokyuzunu izlerler, mutluluk turkulerini bir agizdan soylerlermis. Hepsi birbiriyle dost, hepsi arkadasmis. Aradan uzun bir zaman gecmis. Gunlerden bir gun, bizim kucuk papatya her zamanki gibi tan atiminda uyanmis. Uyanmis uyanmasina ama eskisi gibi keyfi yerinde degilmis. incecik govdesi kirilip dokuluyormus. " Herhalde aksam yagan yagmur yuzunden hastalandim" diye dusunmus. O sirada gozu yakin arkadasi ballibaya ilismis. Zavalli ballibaba, islak topraga serilmis, yatmiyor mu?.. "Ne oldu sana kardesim" diye seslenmis ballibabaya.. Ballibaba basini guclukle papatyaya cevirmis, gozlerinden ip gibi yas akiyormus. " Bu soruyu yalniz bana sorma papatyacik. Hepimiz perisan durumdayiz. uteki arkadaslar da benim durumumda. Aksam durmadan yagan yagmur topragi alip goturdu, ciceklerin kokleri disarda kaldi. Hepimiz yavas yavas oluyoruz" Papatya duyduklarina inanamamis, cevresine bakinmis, bir duste karabasan gordugunu sanmis. " Peki, demis. Ben neden hala ayaktayim? Neden benim koklerim sapasaglam toprakta?" uteden mavi mine sizlanmis. " uunku seni koruyan bir kaya var. Onun siperinde yasiyorsun. Sonbahar yagmurlari basladi. Bizler yagmur selinden kendimizi koruyamayiz. Bundan kacis yok. Elveda guzel yuzlu papatya" demis. Papatya dostlarinin birer birer yagmur sulariyla gidisini izlemeye dayanamazmis. " Hayir, diye isyan etmis. Tukenisinize dayanamam. Ben gelecek yil da burada olacaksam sizler de benimle kalmalisiniz." "Nasil olacak bu. Olanaksiz" diye agliyormus kucuk can cicegi. Papatya kolay kolay vazgecmezmis ama. Direncliymis, kararliymis. " Sizleri birakamam demis, hepiniz tohumlarinizi bana verin. Onlari gelecek yila kadar kendiminkilerle birlikte saklayacagim.Ya birlikte tukeniriz, ya birlikte yasariz" Sonunda arkadaslarini ikna etmis. Hepsinin tohumlarini bir bir toplamis.Eh.. boyle bir dayanismaya, boyle guclu dostluga kolay kolay rastlanmaz..Yeter ki kendi kucuk de olsa, kocaman yuregiyle bir papatyanin sevgisini tasiyabilelim. Ondan sonraki zamanini haril haril calismakla gecirmis papatyacik. Kokleriyle simsiki topraga sarilmis.Govdesini genisletmis. Giden arkadaslarinin tohumlarini gogsune yapistirmis. Kis gelmis. Kotu ruzgarlar onune gelen ne varsa almis goturmus, papatya kayanin kuytusuna saklanmis. Ruzgara, yagmura, kara karsi direnmis, dayanmis. Soguk, zehir gibi havada tohumlar donmasin diye onlara daha bir siki sarilmis. Gozleriyle durmadan gunesi aramis. Bir parca gun isigi gorse yuzunu, govdesini gunesten yana cevirirmis.Ama o zorlu kisi gecirmek kolay degil. Topraga oyle tutunmus ki kokleri kalinlasmis, soguktan tohumlari korumak icin Sonra yapraklari uzamis, gunes izleyen yuzu buyumus buyumus.. Sicak yuzlu ilkbahar geldiginde dimdik ayakta bulmus bizim gunes yuzlu cicegi. Ama artik o bir Aycicegiymis.Hic bir tohum zedelenmeden onunla yasiyormus. Dostlugun olumsuz oykusudur Aycicegi, o gun bugundur gunesi izler dururmus.Soylentiye gore dunyayi ve yurekleri aydinlatan gunes sevginin ta kendisiymis... 
