04-19-2007, 11:36 AM
Sevgili cocugum, seni uyurken seyretmek, nefes alisini duymak icin sessizce odana girdim.
Gozlerin kapali, huzur icindesin.
Sari buklelerin melek yuzunu cerceveliyor.
Birkac dakika once calisma odamda calisirken birdenbire icimin sikildigini fark ettim.
Dikkatimi isime veremedim ve bu yuzden sessizce seninle konusmak uzere odana geldim.
Bu sabah, yavas giyindigin icin sabirsizlanip, sana soylendim. Yemek fisini kaybettigin icin seni azarladim ve kahvalti ederken gomlegine sut doktugun icin sana sert sert baktim. -Yeni mi?- dedim, icimi cekerek ve basimi kizginlikla iki yana salladim. Sense bana bakip, tatli tatli gulumsedin ve bana -Hosca kal, annecigim-! dedin.
ugleden sonra, sen odanda oynayip, yatagina dizdigin oyuncaklarina bagira cagira sarki soylerken, ben telefon konusmalarimi yapiyordum. Sana sessiz olmani isaret ettim, sonra yine bir saat kadar telefonda konustum. Daha sonra bir asker gibi sana emir verdim, -Oyalanip durma, cabuk odevini yap!- Bana -Peki, annecigim.- Dedin ve hemen calismaya koyuldun. Sonra da odandan hicbir ses gelmedi.
Aksam ben masamin basinda calisirken, korkarak yanima geldin ve bana umutla. -Annecigim, bu gece kitap okuyacak miyiz?- Sana kesin bir dille. -Bu gece olmaz.- Dedim, -odan hala karmakarisik! Sana kac kez animsatacagim odani toplamani!- Basin onunde, odana gittin. uok gecmeden geri geldin ve kapinin yanindan bana bakinca, -simdi ne istiyorsun?- diye sordum aksi bir ses tonuyla.
Hicbir sey soylemedin. Yanima geldin, boynuma sarildin ve beni opup, -iyi geceler, annecigim. Seni seviyorum!- dedin. Sonra da aceleyle odana gittin.
Daha sonra, duydugum vicdan azabi nedeniyle, bos bos masama bakarak uzun bir sure oturdum. Acaba neden boyle davrandim, diye dusundum. Beni kizdiracak hicbir sey yapmamistin. Sadece buyumeye ve ogrenmeye calisan bir cocuk gibi davranmistin. Bugun yetiskinlerin sorumluluklarla dolu dunyasinda kendimi kaybettim ve sana harcayacak enerjim kalmadi. Bugun sen benim ogretmenim oldu, beni opmeyi, bana iyi geceler dilemeyi unutmadin ve ustelik ruh halimin iyi olmadigini fark edip, parmaklarinin ucunda gezindin.
simdi seni uyurken seyrediyorum ve bugunu yeni bastan yasamak istiyorum. Yarin, ben de sana, bugun senin bana gosterdigin anlayisi gosterecegim, boylelikle belki gercek bir anne olabilirim - uyandiginda sana sicacik gulumseyip, okuldan geldiginde sana moral verecegim ve yatmadan sana kitap okuyacagim. Sen gulunce gulup, sen aglayinca aglayacagim. Kendime daha buyumedigini, bir cocuk oldugunu ve senin annen olmaktan mutluluk duydugumu animsatacagim. Bugun senin anlayisli davranisin ana cok dokundu ve bu yuzden gecenin bu saatinde sana tesekkur etmeye geldim, cocugum, ogretmenim ve arkadasim oldugun ve bana gosterdigin sevgi icin..
Gozlerin kapali, huzur icindesin.
Sari buklelerin melek yuzunu cerceveliyor.
Birkac dakika once calisma odamda calisirken birdenbire icimin sikildigini fark ettim.
Dikkatimi isime veremedim ve bu yuzden sessizce seninle konusmak uzere odana geldim.
Bu sabah, yavas giyindigin icin sabirsizlanip, sana soylendim. Yemek fisini kaybettigin icin seni azarladim ve kahvalti ederken gomlegine sut doktugun icin sana sert sert baktim. -Yeni mi?- dedim, icimi cekerek ve basimi kizginlikla iki yana salladim. Sense bana bakip, tatli tatli gulumsedin ve bana -Hosca kal, annecigim-! dedin.
ugleden sonra, sen odanda oynayip, yatagina dizdigin oyuncaklarina bagira cagira sarki soylerken, ben telefon konusmalarimi yapiyordum. Sana sessiz olmani isaret ettim, sonra yine bir saat kadar telefonda konustum. Daha sonra bir asker gibi sana emir verdim, -Oyalanip durma, cabuk odevini yap!- Bana -Peki, annecigim.- Dedin ve hemen calismaya koyuldun. Sonra da odandan hicbir ses gelmedi.
Aksam ben masamin basinda calisirken, korkarak yanima geldin ve bana umutla. -Annecigim, bu gece kitap okuyacak miyiz?- Sana kesin bir dille. -Bu gece olmaz.- Dedim, -odan hala karmakarisik! Sana kac kez animsatacagim odani toplamani!- Basin onunde, odana gittin. uok gecmeden geri geldin ve kapinin yanindan bana bakinca, -simdi ne istiyorsun?- diye sordum aksi bir ses tonuyla.
Hicbir sey soylemedin. Yanima geldin, boynuma sarildin ve beni opup, -iyi geceler, annecigim. Seni seviyorum!- dedin. Sonra da aceleyle odana gittin.
Daha sonra, duydugum vicdan azabi nedeniyle, bos bos masama bakarak uzun bir sure oturdum. Acaba neden boyle davrandim, diye dusundum. Beni kizdiracak hicbir sey yapmamistin. Sadece buyumeye ve ogrenmeye calisan bir cocuk gibi davranmistin. Bugun yetiskinlerin sorumluluklarla dolu dunyasinda kendimi kaybettim ve sana harcayacak enerjim kalmadi. Bugun sen benim ogretmenim oldu, beni opmeyi, bana iyi geceler dilemeyi unutmadin ve ustelik ruh halimin iyi olmadigini fark edip, parmaklarinin ucunda gezindin.
simdi seni uyurken seyrediyorum ve bugunu yeni bastan yasamak istiyorum. Yarin, ben de sana, bugun senin bana gosterdigin anlayisi gosterecegim, boylelikle belki gercek bir anne olabilirim - uyandiginda sana sicacik gulumseyip, okuldan geldiginde sana moral verecegim ve yatmadan sana kitap okuyacagim. Sen gulunce gulup, sen aglayinca aglayacagim. Kendime daha buyumedigini, bir cocuk oldugunu ve senin annen olmaktan mutluluk duydugumu animsatacagim. Bugun senin anlayisli davranisin ana cok dokundu ve bu yuzden gecenin bu saatinde sana tesekkur etmeye geldim, cocugum, ogretmenim ve arkadasim oldugun ve bana gosterdigin sevgi icin..
annelik duygusuna bak hic dayanamazlar cocuklarina ellerine saglik
super