05-08-2007, 09:03 AM
uok telasli bir gunde, kocamla evin icinde oradan oraya kosustururken, dort bucuk yasindaki oglumuz Justin Carl-i yaptigi yaramazliklar nedeniyle surekli azarliyorduk. Bir sure sonra, kocam dayanamayip, Justin-e kosede ayakta durma cezasi verdi. Justin cezayi sessizce kabullendi, ama pek mutlu gorunmuyordu. Birkac dakika sonra, -Ben evden kacacagim.- Dedi.
uok sasirmistim ve sozlerine cok ofkelenmistim. -uyle mi?- diye bagirdim. Ama arkami donup bakinca, bana melek gibi gorundu, o kadar kucuk, masum ve mutsuzdu ki.
Yuregim sizladi ve cocukken ayni seyleri soyledigimi, kendimi cok yalniz hissettigimi ve kimsenin beni sevmedigini dusundugumu animsadim. Aslinda bu sozlerle cok daha fazla sey soyluyordu. icinden agliyordu, -Beni gormezden gelmeyin, lutfen fark edin beni! Ben de onemliyim. Lutfen beni istediginizi, bana gereksinim duydugunuzu ve beni kosulsuz sevdiginizi hissettirin bana.-
-Tamam Jussie, evden kacabilirsin.- Diye fisildadim, bir yandan giysilerini toplarken. -Evet, pijamalarin gerekecek, palton ...-
-Annecigim,- dedi, -ne yapiyorsun?-
-Ayrica benim paltomu ve geceligimi de almaliyiz.- Butun bu giysileri bir cantaya yerlestirdim ve cantayi sokak kapisinin onune koydum. -Tamam Jussie, evden kacmak isteginden emin misin?-
-Evet, ama sen nereye gidiyorsun?-
-Eger sen evden kaciyorsan, annen de seninle geliyor, cunku senin yalniz kalmani istemem. Seni cok seviyorum, Justin Carl.-
Konusurken birbirimize sarilmistik. -Neden benimle gelmek istiyorsun?-
Gozlerinin icine baktim. -uunku seni seviyorum, Justin.. Sen gidince benim tum yasamim degisir. Bu yuzden eger sen gidersen, ben de seninle gelirim.-
-Babam da gelir mi?-
-Hayir, babanin kardeslerin Erickson ve Trevor ile kalmasi gerek. Biz burada yokken calismak ve onlara bakmak zorunda.-
-Fereddi (hamster) de bizimle gelebilir mi?-
-Hayir, Freddi-nin de burada kalmasi gerek.
Bir sure dusundukten sonra, -Annecigim, biz de burada kalabilir miyiz?- dedi.
-Evet, Justin, kalabiliriz.-
-Annecigim,-
-Evet, Justin?-
-Seni seviyorum.-
-Ben de seni seviyorum, tatlim. Hadi gel, misir patlatalim. Bana yardim eder misin?-
-Ederim.-
O anda anneligin en guzel yanlarindan birinin, cocugunun guven duygusunu ve benlik saygisini kazanmasina yardimci olmak oldugunu anladim.
Kollarimda tuttugum degerli varligin, kendisine sarilmami istedigini, ayni kilden bir camur parcasi gibi, kendisine sekil verip, bir yetiskine cevirmemi bekledigini biliyordum. Anne olarak, cocuklarima onlari istedigimi, sevdigimi ve onlarin benim icin cok onemli Tanri-nin birer armagani olduklarini gosterme firsatini kacirmamam gerektigini ogrendim.
uok sasirmistim ve sozlerine cok ofkelenmistim. -uyle mi?- diye bagirdim. Ama arkami donup bakinca, bana melek gibi gorundu, o kadar kucuk, masum ve mutsuzdu ki.
Yuregim sizladi ve cocukken ayni seyleri soyledigimi, kendimi cok yalniz hissettigimi ve kimsenin beni sevmedigini dusundugumu animsadim. Aslinda bu sozlerle cok daha fazla sey soyluyordu. icinden agliyordu, -Beni gormezden gelmeyin, lutfen fark edin beni! Ben de onemliyim. Lutfen beni istediginizi, bana gereksinim duydugunuzu ve beni kosulsuz sevdiginizi hissettirin bana.-
-Tamam Jussie, evden kacabilirsin.- Diye fisildadim, bir yandan giysilerini toplarken. -Evet, pijamalarin gerekecek, palton ...-
-Annecigim,- dedi, -ne yapiyorsun?-
-Ayrica benim paltomu ve geceligimi de almaliyiz.- Butun bu giysileri bir cantaya yerlestirdim ve cantayi sokak kapisinin onune koydum. -Tamam Jussie, evden kacmak isteginden emin misin?-
-Evet, ama sen nereye gidiyorsun?-
-Eger sen evden kaciyorsan, annen de seninle geliyor, cunku senin yalniz kalmani istemem. Seni cok seviyorum, Justin Carl.-
Konusurken birbirimize sarilmistik. -Neden benimle gelmek istiyorsun?-
Gozlerinin icine baktim. -uunku seni seviyorum, Justin.. Sen gidince benim tum yasamim degisir. Bu yuzden eger sen gidersen, ben de seninle gelirim.-
-Babam da gelir mi?-
-Hayir, babanin kardeslerin Erickson ve Trevor ile kalmasi gerek. Biz burada yokken calismak ve onlara bakmak zorunda.-
-Fereddi (hamster) de bizimle gelebilir mi?-
-Hayir, Freddi-nin de burada kalmasi gerek.
Bir sure dusundukten sonra, -Annecigim, biz de burada kalabilir miyiz?- dedi.
-Evet, Justin, kalabiliriz.-
-Annecigim,-
-Evet, Justin?-
-Seni seviyorum.-
-Ben de seni seviyorum, tatlim. Hadi gel, misir patlatalim. Bana yardim eder misin?-
-Ederim.-
O anda anneligin en guzel yanlarindan birinin, cocugunun guven duygusunu ve benlik saygisini kazanmasina yardimci olmak oldugunu anladim.
Kollarimda tuttugum degerli varligin, kendisine sarilmami istedigini, ayni kilden bir camur parcasi gibi, kendisine sekil verip, bir yetiskine cevirmemi bekledigini biliyordum. Anne olarak, cocuklarima onlari istedigimi, sevdigimi ve onlarin benim icin cok onemli Tanri-nin birer armagani olduklarini gosterme firsatini kacirmamam gerektigini ogrendim.