05-15-2007, 01:57 PM
doktordan hayat dersi
--------------------------------------------------------------------------------
intihara kalkisip, kendini ve ailesini perisan eden gence , doktorun
verdigi hayat dersinin oykusu ...
Acil servisteydim. Meslege yeni baslamanin heyecan ve zevkini yasiyor ,
\"doktor bey \" hitabina alismaya calisiyordum. Her buyuk hastanenin acil
servisinde oldugu gibi,
burada da nobet hareketli geciyordu. Tecrubeli uzman hekimlerinin
yaninda,
bana pek sorumluluk
dusmuyordu. Ben sadece olup bitenleri dikkatlice izleyerek tecrube
kazanmaya calisiyordum.
Saat gecenin bir bucuguydu. iki bayan, kollarindan
tuttuklari,
16-17
yaslarinda ,esmer, topluca bir delikanliyi
hastaneye getiriyordu. Delikanlinin babasi oldugu anlasilan bir bey
arkalarindan soluk soluga geliyor ,
bir yandan da soyle sesleniyordu :
- Kurtarin yavrumu,kurtarin cocugumu !
Nobetci doktor , gecenin yorgunluguyla gomuldugu
koltugundan
dogruldu.
Bu arada hemsireler yeni gelenleri karsiliyordu.
Ben doktorun yaninda ayakta gelenleri bekliyordum. Adam konusmaya devam
ediyordu ;
- Doktor Bey , oglum intihar niyetiyle ilac icmis.
Annesi fark
edince,
hemen getirdik.
- Aldigi ilaclar yaninizda mi ?
Adam , ceketinin ceplerinden hap kutularini
cikarip doktora
gosterdi.
- su haptan on bes - yirmi tane , sundan on
kadar
, sundan da
>>>uc-bes
tane icmis.
- Ne zaman ictigini biliyor musunuz ?
- iki saat kadar olmus.
Doktor hap kutularini uzun uzun inceledikten sonra ,
bir
delikanliya ,
bir de kutulara bakti.
Ardindan kafasini saga sola sallayip yuzunu burusturarak
-Himm ! Yazik , cok yazik !
Aile endise ve merak icinde , doktorun bir seyler
soylemesini
bekliyor
ama doktordan ses cikmiyordu.
Bense , gencin midesini yikayacagimizi dusunuyordum. Kisa suren bir
sessizlik, babanin sorusuyla bozuldu:
- Ne yapacagiz doktor bey ?
Doktorun yuzu gerginlesti . Bakislarini umitsizce
kaldirdi.
Dudaklarini isirdi. Basini caresizce saga sola salladi .
Elleriyle de caresizlik isareti yapti. Agzindan dokulen son sozler ,
hasta
ve yakinlari icin kursun gibiydi.
- uzgunum! Yapilicak bir sey yok . Hem bu ilaclar ...
ustelik de
gec
kalmissiniz.
Ben goz ucuyla aileye baktim. Hepsinin gozleri fal
tasi
gibi
acilmis ,
beti benzi atmisti. Delikanlinin yuzu korkuyla gerilmisti.
Annesi ve kiz kardesinin destegiyle ayatkta zor duran delikanli, birden
dogrulup pur dikkat doktora bakti.
Doktorun ifadelerindeki kesinligi ve yuzundeki
ciddiyeti gorunce
sarsildi. Dizlerinin bagi cozulmuscesine kendini yere birakti. Aile
fertlerinin ayakta duracak mecalleri kalmamis olacak ki herbiri bir
kenara coktu. Baba ve anne birseyler mirildaniyorlardi. Uzun suren bir
suskunluk ve saskinliktan sonra : Ne olacak doktor bey ! Hicbir sey
yapamaz misiniz ?
- Artik cok gec. Bu durumda maalesef bir sey
yapamayiz.
Yapsak da
yarari olmaz herhalde bir saate kadar hastayi kaybederiz. Gene de
hastayi musahede altinda tutalim.
Ben de en az aile kadar sasirmistim . Delikanlinin
yuzune
bakiyordum.
ulum endisesi ve umitsizlik, iliklerine kadar islemis gibiydi.
Kendimce neler hissettigimi dusundum. ulume bu kadar yaklasmak
gercekten zor bir durum olmaliydi. Hem insanin bir saat sonra
olecegini bilse neler dusunur neler hisseder, neler yapardi ?
Aslinda her birimizin , olume bir saat yaklasacagi an
gelmeyecek
miydi? Hayatin karmasa ve med -cezirleri arasinda olum gercegini nasil da
atliyor ve kendimize uzak goruyorduk. simdi bu delikanli gecmisini,
arkadaslarini , ailesini dusunuyor olmaliydi.
veya olumden sonraki hayati ; yani bir saat sonrasi belki de
arkasindan
neler dusunulucegini konusulucagini...
Halbuki ne kadar cok plani vardi. simdi ise , o planlari dusunmek bir
yana
kaybetmis gibiydi. Diger taraftan , hayat devam ediyordu. iceride
yatmakta
olan bir hastanin yakinlari doktora
bir seyler sorarken , sedye ile bir hasta daha getiriliyordu. O ara
baska
bir doktor kapidan iceri giriyordu. Biliyorum , sohbet icin geliyor
Az
otede , hemsirelerin kucuk teybinden, bir arabeks parca yukseliyor :
Batsin bu dunya hayatla olumun ic iceligi
galiba diyorum kendi kendime ... Baba toparlandi. Yalvaran bir eda ile
sorusunu tekrarladi :
yok ?
iceri yeni giren doktor , kas
goz isaretiyle ne oldugunu sordu.
Doktor ayaga kalkip kesin bir ifade ile cevap verdi. :
- intihar girisimi doktor bey . Gec kalmislar
maalesef.
Durum da
ciddi
yapilicak bir sey kalmamis .
Sonra raporunu duzenleriz.
Soylenenleri dikkatle dinleyen delikanliyi olum
gercegi
ile
yuzlesmek
urkmustu. Pismanlik duygusu icersinde ve titrek bir sesle doktora \"
Kurtulmak icin ne yapmak gerekiyorsa yapmaya hazirim. Ne olur doktor !
Beni kurtarin , olmek istemiyorum . dedi .
Doktor orali bile olmadi. ulume bu kadar yakin bir
kimseyi daha
once
hic gormemistim. ustelik cokda gencti. Morga gidip , gencin otopsisini
dusunuyorum.
Demek , karsimda duran bu diri beden birazdan olecek ,
otopsi icin
acilicak ve biz bir rapor duzenleyip birakacagiz !
Hayat ve olum...
Yasamak ve olmek ..
Genc olmak , yasli olmak , hayati anlamak , olumu
benimsemek ....
Hayati olume bir girizgah olarak degerlendirebilmek
ulume her an hazir olmak ..Veya kendini hazir
hissetmek
...
Kisacasi olume kusanmak ....
Hayata ve olume anlam kazandirmak ....
Bir suru dusunce beynime dolusuyor. Doktor oradan
uzaklasti. Ben de
pesinden gittim. Biraz acemilik kokan bir tavirla sordum :
- Doktor bey ! Serumla bol mayi verip bir yandan da
idrar
sokturuculerle kanini temizleyemez miydik ?
Doktor donup , gozlerimin icine bakti : Kardesim
goruyorsun ,
burada
ayakta zor duran yaslilar bile biraz daha hayatta
kalmak icin mucadele ederken , bu delikanli dana on yedi yasinda ve
intihara kalkisiyor . ulmek istiyorsa , neden mani olalim?
Biraz istegi ile bas basa kalsin bakalim. ulum ne imis , hayat ne imis
dusunsun ! Yasamanin degerini, ailesine ne kadar
aci cektirdigini fark etsin ! Dahasi Allah'i hatirlasin ; kul
olmayi...
sasirtan
bir kahkaha atip soyle dedi :
- Yoksa , sende mi inandin olecegine ?
- Ne yani , delikanli olmeyecek mi ? Gulerek , ilac
kutularini
gosterdi. Elindekiler vitamin hapi , oksuruk ilaci ve balgam
sokuculerdi.
Mutlu ve saglikli kalin ...
--------------------------------------------------------------------------------
intihara kalkisip, kendini ve ailesini perisan eden gence , doktorun
verdigi hayat dersinin oykusu ...
Acil servisteydim. Meslege yeni baslamanin heyecan ve zevkini yasiyor ,
\"doktor bey \" hitabina alismaya calisiyordum. Her buyuk hastanenin acil
servisinde oldugu gibi,
burada da nobet hareketli geciyordu. Tecrubeli uzman hekimlerinin
yaninda,
bana pek sorumluluk
dusmuyordu. Ben sadece olup bitenleri dikkatlice izleyerek tecrube
kazanmaya calisiyordum.
Saat gecenin bir bucuguydu. iki bayan, kollarindan
tuttuklari,
16-17
yaslarinda ,esmer, topluca bir delikanliyi
hastaneye getiriyordu. Delikanlinin babasi oldugu anlasilan bir bey
arkalarindan soluk soluga geliyor ,
bir yandan da soyle sesleniyordu :
- Kurtarin yavrumu,kurtarin cocugumu !
Nobetci doktor , gecenin yorgunluguyla gomuldugu
koltugundan
dogruldu.
Bu arada hemsireler yeni gelenleri karsiliyordu.
Ben doktorun yaninda ayakta gelenleri bekliyordum. Adam konusmaya devam
ediyordu ;
- Doktor Bey , oglum intihar niyetiyle ilac icmis.
Annesi fark
edince,
hemen getirdik.
- Aldigi ilaclar yaninizda mi ?
Adam , ceketinin ceplerinden hap kutularini
cikarip doktora
gosterdi.
- su haptan on bes - yirmi tane , sundan on
kadar
, sundan da
>>>uc-bes
tane icmis.
- Ne zaman ictigini biliyor musunuz ?
- iki saat kadar olmus.
Doktor hap kutularini uzun uzun inceledikten sonra ,
bir
delikanliya ,
bir de kutulara bakti.
Ardindan kafasini saga sola sallayip yuzunu burusturarak
-Himm ! Yazik , cok yazik !
Aile endise ve merak icinde , doktorun bir seyler
soylemesini
bekliyor
ama doktordan ses cikmiyordu.
Bense , gencin midesini yikayacagimizi dusunuyordum. Kisa suren bir
sessizlik, babanin sorusuyla bozuldu:
- Ne yapacagiz doktor bey ?
Doktorun yuzu gerginlesti . Bakislarini umitsizce
kaldirdi.
Dudaklarini isirdi. Basini caresizce saga sola salladi .
Elleriyle de caresizlik isareti yapti. Agzindan dokulen son sozler ,
hasta
ve yakinlari icin kursun gibiydi.
- uzgunum! Yapilicak bir sey yok . Hem bu ilaclar ...
ustelik de
gec
kalmissiniz.
Ben goz ucuyla aileye baktim. Hepsinin gozleri fal
tasi
gibi
acilmis ,
beti benzi atmisti. Delikanlinin yuzu korkuyla gerilmisti.
Annesi ve kiz kardesinin destegiyle ayatkta zor duran delikanli, birden
dogrulup pur dikkat doktora bakti.
Doktorun ifadelerindeki kesinligi ve yuzundeki
ciddiyeti gorunce
sarsildi. Dizlerinin bagi cozulmuscesine kendini yere birakti. Aile
fertlerinin ayakta duracak mecalleri kalmamis olacak ki herbiri bir
kenara coktu. Baba ve anne birseyler mirildaniyorlardi. Uzun suren bir
suskunluk ve saskinliktan sonra : Ne olacak doktor bey ! Hicbir sey
yapamaz misiniz ?
- Artik cok gec. Bu durumda maalesef bir sey
yapamayiz.
Yapsak da
yarari olmaz herhalde bir saate kadar hastayi kaybederiz. Gene de
hastayi musahede altinda tutalim.
Ben de en az aile kadar sasirmistim . Delikanlinin
yuzune
bakiyordum.
ulum endisesi ve umitsizlik, iliklerine kadar islemis gibiydi.
Kendimce neler hissettigimi dusundum. ulume bu kadar yaklasmak
gercekten zor bir durum olmaliydi. Hem insanin bir saat sonra
olecegini bilse neler dusunur neler hisseder, neler yapardi ?
Aslinda her birimizin , olume bir saat yaklasacagi an
gelmeyecek
miydi? Hayatin karmasa ve med -cezirleri arasinda olum gercegini nasil da
atliyor ve kendimize uzak goruyorduk. simdi bu delikanli gecmisini,
arkadaslarini , ailesini dusunuyor olmaliydi.
veya olumden sonraki hayati ; yani bir saat sonrasi belki de
arkasindan
neler dusunulucegini konusulucagini...
Halbuki ne kadar cok plani vardi. simdi ise , o planlari dusunmek bir
yana
kaybetmis gibiydi. Diger taraftan , hayat devam ediyordu. iceride
yatmakta
olan bir hastanin yakinlari doktora
bir seyler sorarken , sedye ile bir hasta daha getiriliyordu. O ara
baska
bir doktor kapidan iceri giriyordu. Biliyorum , sohbet icin geliyor
Az
otede , hemsirelerin kucuk teybinden, bir arabeks parca yukseliyor :
Batsin bu dunya hayatla olumun ic iceligi
galiba diyorum kendi kendime ... Baba toparlandi. Yalvaran bir eda ile
sorusunu tekrarladi :
yok ?
iceri yeni giren doktor , kas
goz isaretiyle ne oldugunu sordu.
Doktor ayaga kalkip kesin bir ifade ile cevap verdi. :
- intihar girisimi doktor bey . Gec kalmislar
maalesef.
Durum da
ciddi
yapilicak bir sey kalmamis .
Sonra raporunu duzenleriz.
Soylenenleri dikkatle dinleyen delikanliyi olum
gercegi
ile
yuzlesmek
urkmustu. Pismanlik duygusu icersinde ve titrek bir sesle doktora \"
Kurtulmak icin ne yapmak gerekiyorsa yapmaya hazirim. Ne olur doktor !
Beni kurtarin , olmek istemiyorum . dedi .
Doktor orali bile olmadi. ulume bu kadar yakin bir
kimseyi daha
once
hic gormemistim. ustelik cokda gencti. Morga gidip , gencin otopsisini
dusunuyorum.
Demek , karsimda duran bu diri beden birazdan olecek ,
otopsi icin
acilicak ve biz bir rapor duzenleyip birakacagiz !
Hayat ve olum...
Yasamak ve olmek ..
Genc olmak , yasli olmak , hayati anlamak , olumu
benimsemek ....
Hayati olume bir girizgah olarak degerlendirebilmek
ulume her an hazir olmak ..Veya kendini hazir
hissetmek
...
Kisacasi olume kusanmak ....
Hayata ve olume anlam kazandirmak ....
Bir suru dusunce beynime dolusuyor. Doktor oradan
uzaklasti. Ben de
pesinden gittim. Biraz acemilik kokan bir tavirla sordum :
- Doktor bey ! Serumla bol mayi verip bir yandan da
idrar
sokturuculerle kanini temizleyemez miydik ?
Doktor donup , gozlerimin icine bakti : Kardesim
goruyorsun ,
burada
ayakta zor duran yaslilar bile biraz daha hayatta
kalmak icin mucadele ederken , bu delikanli dana on yedi yasinda ve
intihara kalkisiyor . ulmek istiyorsa , neden mani olalim?
Biraz istegi ile bas basa kalsin bakalim. ulum ne imis , hayat ne imis
dusunsun ! Yasamanin degerini, ailesine ne kadar
aci cektirdigini fark etsin ! Dahasi Allah'i hatirlasin ; kul
olmayi...
sasirtan
bir kahkaha atip soyle dedi :
- Yoksa , sende mi inandin olecegine ?
- Ne yani , delikanli olmeyecek mi ? Gulerek , ilac
kutularini
gosterdi. Elindekiler vitamin hapi , oksuruk ilaci ve balgam
sokuculerdi.
Mutlu ve saglikli kalin ...