12-18-2007, 12:05 PM
Bazen çık özlersin uzaktaki insanı. Birine anlatmaya kalksan anlayamaz. Kelimler yetmez onu anlatmaya. Hep yanında olmak ister, ona dokunmak ve her defasında onu hissetmek istersin. Çevrendekiler asla seni bu düşüncenden alıkoyamazlar. Çok insan karşına çıkar kalbine girmek için ama sen kabullenmezsin onları. Çevren ne kadar kalabalıklaşsa da sen onu o kadar özler ve yalnızlaşırsın. Hiçbir insan engeleyemez seni bunu hissetmekten. Bazen sen de istemezsin çünkü dayanılmaz bir hale gelmişsindir. Fakat çaresi yoktur. Sen yavaş yavaş kabullenir daha sonra onsuzlukta onunla yaşamaya alışırsın.Hiç vazgeçmeden...
alıntı
alıntı
emeğine sağlık...
benden de böyle yazılar olur herhalde