Saat 8:30'da, seksenlerinde, yasli bir adam basparmagindaki dikisleri aldirmak uzere poliklinikten iceri girdi. uok acelesi oldugunu soyledi, cunku saat tam 9:00'da bir randevusu varmis.

Tedavisinin bitmesi ve onun soyledigi yere ulasmasi en azindan bir saat surerdi. Yaranin pansumani sirasinda konusmaya basladik. Bu denli acelesi olduguna gore onemli birisiyle mi randevusu oldugunu sordum.

Bana bakimevine gidip esiyle kahvalti etmek icin acelesi oldugunu soyledi. O zaman esinin sagliginin nasil oldugunu sordum.

Esinin orada uzun bir suredir kaldigini ve Alzheimer hastaliginin bir kurbani oldugunu anlatti.

Gec kalmis olmasindan dolayi "Acaba esiniz
endise duyar mi?" diye sordum.

Bana bes yildan bu yana onun kim oldugunu bile bilmedigini ve kendisini tanimadigini soyledi.

sasirmistim, "Sizi tanimadigi halde yine de her sabah onu gormeye mi gidiyorsunuz?" diye sordum.

Elimi oksayarak gulumsedi.

"O beni tanimiyor ama ben hala onun kim oldugunu biliyorum" dedi.

Vefakar es iste bu. Sevgisi hic eksilmemis bravo valla sevgi diye buna denir.

baska bir forumda evlilik aski oldurumu diye sorulmustu demekki evlilik sadece sahte asklari olduruyor

eline ve yuregine saglik Emrullah

tsk ler..