Bugunlerde asil savas, insan kalmak icin veriliyor.

Kendi halkinin guvenligini korumak bahanesiyle binlerce masumun kanini akitmakta bir sakinca gormeyenler ile insan hayatinin dunyanin her yerinde ayni pahada oldugunu savunanlar arasinda.
Tek dogru deger bizimkisi diyerek otekileri cezalandirma hakkini kendilerinde bulanlarla, -oteki- olmadan biz de yokuz diyenler arasinda. Dunyaya iyilik dagitmaya kalkisanlarla, bu tur bir iyiligin kotuluk ureterek yapilamayacagini savunanlar arasinda.

Tahakkum, haz, kibir veya zorbalik gibi insana ait her sorunun yaniti, yine insanin icindedir. Korku ile umudun birlestigi yerde. Nihayetinde vahset ile direnis arasindaki o ince cizgide baslayip bitmiyor mu insanligimiz?

Bu kitapta yorungesi ve donus ritmi sanki yeniden belirlenmis olan dunyayi anlamaya, anlamlandirmaya calistim kendi dilimde. Kimi zaman uzerini orttugumuzu fark etmedigimiz ama daima bizimle olan vicdana odaklandim, kimi zaman gunumuzun asli degerlerine yukselen -kimlik- siyasetinin bizi insanliktan uzaklastirma bicimlerine taniklik ettim.

Gorunen seylerin ardindaki gorunmeyene bakmaya, somut baglantilarin gerisindeki soyut iliskileri sezmeye calistim. Hayatin her aninda uc veren gorunmez siddetin lime lime yansimalari arasinda kendimize nasil da zulmettigimizi satir aralarinda izlemeyi denedim. Boylelikle cagdan caga, toplumdan topluma degismeyen bazi insani degerlerin bana, bize veya gundelik hayata yansiyis bicimlerine de epeyce bakmaya calistigim bu yazilardan bir -terkip- cikti ortaya.