Eskilerden biri aksam yemegini sarayda yemek uzere halifenin davetlisiydi. Hizli hizli saraya dogru giderken onune biri cikti. unune cikan adama kim oldugunu sordu. Adam:
- Ben yolcuyum. Buranin yabancisiyim. Ac ve yorgunum, dedi. O da:
- Ben halifenin davetlisiyim. Gel beraber gidelim, dediyse de misafir:
- Benim halife ile ne isim olacak. Senin bana verecegin bir tas corban varsa ver, yoksa birak, deyince fazla ilgilenmeyip saraya dogru yoneldi.
Davetten sonra donuste bakti ki, adam bir kenara kivrilmis uyuyor. Uyandirmak istemedi ve "Sabah uyanacagi vakitte gelir ve karnini doyururum" diye dusundu, evine gitti, yatti ve uyudu.
O gece bir ruya gordu. Kendisi bir coldeydi. Yuzunden isiklar sacilan buyuk bir kalabalik ve o kalabaligin onunde de daha nurlu bir zat bulunuyordu.
Bunlarin kimler oldugunu sordu. Kendisine:
- Bunlar 124 bin Peygamberdir. En onde olan da son Peygamber Hazreti Muhammed Mustafa (s.a.v.) dir, dediler.
Hemen Peygamberimiz'in elini opmek istediyse de, Peygamberimiz elini vermedi. Ve buyurdu ki:
- Biz, sevdiklerimizden bir tas corbayi esirgeyenlere elimizi vermeyiz.
Uyanir uyanmaz hemen aksamki yabanciyi bulmak icin kostu. O, henuz kalkmis ve yola koyulmustu. Geri cevirmeye ugrasti ve "Ne olur bir tas corbami ic" diye yalvardi. Yabanci adam israrlara ragmen kabul etmedi ve soyle dedi.
- Senin bir tas corba vermen icin illa da 124 bin Peygamberi seferber mi etmek lazim? O gucte olmayanlar ne yapacaklar?
Bundan sonra o zat rastladigi hic bir misafire yemek ikram etmeden gondermezdi. Hatta kendisine misafir olup yemegini yemesi icin yalvarirdi.

emegine sagli hemso

TEsEKKuRLER

:zirtapoz: tsk