Hergün geçtiği o yolda, sayısız güllerin bulunduğu bir de bahçe
vardı bülbülün. Kiminle geçse o bahçenin yanından; yanındakiler
güllerin büyüsüne kapılıp, güllerin ne kadar güzel olduğundan
bahsederdi. O ise aldırış etmeden ;Alt tarafı gül işte;
der geçerdi bahçenin yanından. Güllere bakmazdı bile. Sevmek
istemezdi gülleri. Solardı çünkü güller, terkederdi bir süre sonra.
Ha! Bir de dikenleri vardı güllerin. Batırırlardı dikenlerini
sevenlerine hiç acımadan.
Bir gün geçiyorken bülbül yine o bahçenin yanından yalnız başına,
gayri ihtiyari dönüp baktı herkesin hayran kaldığı güllere. Evet
sayısız gül vardı o bahçede ve güzel bir ahenk oluşturmuşlardı.
Sana ne dedi kendi kendine. Sahip olamayacağı
güzelliklerden uzak durmaya çalışırdı çünkü. Yüzünü çevirirken
bülbül, gözüne bir gül takılıverdi. Onca gülün arasında duruyordu.
Gözleri kilitlendi ona görür görmez, “Alt tarafı gül
işte; diyemedi dili bu kez. Olduğu yerde durdu, bakakaldı.
Korktuğu başına gelmişti. Elde edemeyeceklerinden uzak durması
gerektiği aklına geliyor ama bunu kabullenemiyordu.
Neydi farklı olan? Ne vardı ki onda, bülbülü kendisine hayran
bırakan? Benzese de hepsi birbirine, gözleri ve yüreği ile
ayırabiliyordu onu diğerlerinden. Ama gözlerini ayıramıyordu bülbül,
o gülden. O an ;Kendine gel; dedi ve istemeye istemeye
ayırdı gözlerini.
Gözlerine hükmetmişti ama kalbine hükmedemiyordu. Anlam veremiyordu
bir türlü. Onca gülün arasından seçtiyse onu bir sebebi olmalıydı.
Aşk bu muydu?
Gün boyu onu düşündü. Gece uyutmadı hasreti. Bir daha görememe
korkusu büyüdü içinde. Daha fazla duramazdı görmeliydi onu bir kez
daha. Yine o bahçenin kenarında uzaktan uzağa seyretti gülünü ertesi
gün doyasıya.
Evet, onun gülüydü o artık. Bir başkasının olmasına tahammülü yoktu.
Her gün o bahçeye gidiyordu, geceleri ise gülünü hayal ediyordu.
Güzel hayalleri güzel planları vardı gülü için. Bir gün sevdiğini
söyleyecekti gülüne, gülü de onu sevecekti. Mutlu olacaklardı elbet
beraber oldukları sürece.
Zarar verebilecek herşeyden koruyordu gülünü. Küçücük vücudunun
yettiğince yardım ediyordu gülüne. Susuz kalmaması için bulutlara,
gülünü ayakta tutması için toprağa şarkılar söylüyordu hergün.
Bulutla toprak yardım ettiler güle ellerinden geldiğince. Onlar da
hayrandı çünkü bülbülün sesine. Bülbülün elinden gelen buydu; yardım
edebilecek herkese şarkılar söylüyordu gülü için.
Derken zaman geçti; onsuz olamıyordu artık bülbül, bir an olsun ayrı
kalamıyordu. Hasret acısı, sabır taşından ağır gelmeye başlamıştı
bülbülün küçük yüreğine. Uzaktan sevmek yetmiyordu artık.
Sarılmalıydı ona, en güzel şarkıları söylemeliydi gülüne.
Ama sevecek miydi gül onu. Sevgisine karşılık verecek miydi acaba.
Çok sevse de, ortada bir gerçek vardı. Habersizdi gül bülbülden.
Bülbül onu seviyor, her kötülükten koruyor, hatta yardım etmeleri
için hergün, o güzel sesiyle dostlarına şarkılar söylüyordu. Ancak
güllerin en güzeli bundan haberdar değildi henüz.
Tüm cesaretini toplayıp bir gün, gülünün yanına gitti sonunda
bülbül;Ona bu denli yakın olmak... Ne güzel bir
duygu.. diye düşündü. Hayallerinden biri gerçek olmuştu. Tüm
hayallerini gerçekleştirmek için ise artık konuşmalıydı onunla. Ve
sözlerine başladı o güzel sesiyle. Aşkını itiraf etti en güzel
kelimelerle. Sesi o kadar güzeldi ki, güllerin en güzeli kayıtsız
kalamadı bülbülün aşkına. İlk kıvılcımın çakmasına sebep olmuştu
bülbülün sesi. İlk kıvılcımdan sonra, bülbülün o büyük aşkı, sonsuza
dek sürecek sevgisi, gülün de onu ölesiye sevmesini sağladı. Her gün
buluşuyorlardı. Bülbül gece gündüz, zamanının tümünü gülüyle
geçirmeye başlamıştı. İşte hayalleri gerçek olmuştu sonunda
bülbülün.
Bu durum bülbülün sesine hayran dostlarını üzmeye başlamıştı. Artık
onlara şarkı söylemiyordu bülbül. Ve bu durum kızdırdı bulut ile
toprağı. Bize değer vermeyene biz hiç vermeyiz dediler. Kestiler
güle yardımı. Suyunu kesti bulut, desteğini çekti toprak gülden.
Bülbül ise habersizdi tüm olanlardan. Farkında değildi dostlarının
kendisine yüz çevirdiklerinden. Onun gözü gülünden başkasını
görmüyordu. O kadar kördü ki artık, gülünün ihtiyacları olduğunu
bile göremez olmuştu. Unutmuştu güllerin ömrünün kısa olduğunu.
Unutmuştu, gülünün bu kadar uzun yaşamasının bulut ve toprağın
sayesinde olduğunu.
Günler geçtikçe gül solmaya başladı. Bülbül anlam veremiyordu
olanlara bir türlü. Gülü gözlerinin önünde soluyordu ve elinden
birşey gelmiyordu. Unutmuştu güllerin solduğunu. Bu acıya
hazırlamamıştı kendisini. Gülleri sevmemesinin nedenini unutmuştu.
Aşkın gücü bunu unutmasını sağlamıştı.
Kısa süre sonra soldu gül. Bülbül gözü yaşlı, doyasıya sarıldı
gülüne son bir kez sıkı sıkı. Ancak unutmuştu... Dikenleri vardı
güllerin. Daha önceden gülleri sevmemesine neden olan dikenleri
unutmuştu. Batıyordu bülbülün minik vücuduna gülünün dikenleri. Ama
o aldırış etmiyordu bile. Küçücük vücudundan sızan kanların ne önemi
vardı ki artık sevdiği yanında yokken. Ölüm korkutmuyordu onu. Hatta
ölmek istiyordu. Etrafındakilerin yardım etmesine izin vermedi.
Gülünün toprağa serilmiş cansız vücudunun yanına uzandı bülbül ve
yavaş yavaş kapandı gözleri.
Hayatta karşısına çıkan güzellikleri ve aşkı yaşarken, bazı şeylerin
ihmale gelmeyeceğini, sadece sevginin yetmediğini, özverinin de
gerekli olduğunu anlamıştı artık bülbül son nefesini verirken. Ve
her ne kadar bedelini hayatıyla ödeyecek olsada en ufak bir
pişmanlık dahi duymuyordu bülbül. Bu aşk ona; sevgiliyi iyisiyle,
kötüsüyle sevmesi gerektiğini öğretmişti. Dikene rağmen sevip
kucaklamıştı gülünü.
İşte o günden sonra bülbül ile gülün aşkı dilden dile dolaşır oldu.
Bu aşk ile gülün güzelliği bülbülün sesi efsaneleşti ve geriye iki
cansız küçük beden ile insanların alması için birkaç ders bıraktı.

çok güzel bir hikaye herkesin ders çıkarması gerekir bence bundan

yüreğine sağlık canım

bencede çok güzel..
emeğine sağlık...