Gunumuzde stresten cokca soz ediliyor. Stresin en onemli kaynagi ne olabilir?

Bazen gazetelerde insanin tuylerini urperten resimler goruruz. uogunlukla Kuzey Afrikali fakir ve perisan insanlarin resimleri... Her biri sanki canli birer iskelet... Kemiklerle etler arasinda nerdeyse mesafe kalmamis. Bu halleriyle bize olanca gucleriyle haykirirlar: -Biz aciz, bize yardim elinizi uzatin!- diye...

iste madda aclik insani boyle perisan, boyle zayif, boyle gucsuz ediyor... Beride madda problemleri yok denecek kadar az, ama kendilerini eglenceyle, sefahatle, ickiyle yahut uyusturucuyla avutmak isteyen huzursuz kalabaliklar. Bunlarin dertleri oncekilerinden daha ileridir.

Ruh, beden ulkesinin sultanidir. Acliktan kivranan insanlarda hizmetci zayif dusmustur, huzursuz insanlarda ise sultan perisandir. Birincilere her insaf ve vicdan sahibi acir, merhamet eder. ikincileri ise herkes kinar, herkes onlara dusman kesilir. Halbuki asil acinmaya, el uzatilmaya muhtac olanlar bunlardir... uunku bunlar hem hastadirlar, hem de ilac dusmanidirlar. Bunlara karsi, tedavi ehlinin cok sefkatli ve cok sabirli olmasi gerekir. -Fasiklara ancak arifler acir.- Abdulkadir Geylani (ks.)

Bugun huzur ve saadet arayanlar sadece bu insanlar degildir. Hemen herkes bu dertten bir iz tasimaktadir. uyle ise biz oncelikle kendi nefsimize bir seyler soylemeye calisalim:

Neden yer yer ruha sikintilara giriyor, sabirsizlaniyor ve bir seyler yapamamanin istirabiyla ruhumuzu kivrandiriyoruz. Beden sihhatimizden, mali durumumuza, toplumdaki itibarimizdan dunyeva zevklerimize kadar her seyi kendimize dert ediniyor ve bunlari cozemeyince de uzuluyor, rahatsiz oluyoruz...

Nicin, dunyanin ustunde gezecegimize altina giriyor, bize hizmet etmesi gereken esyaya biz hizmetci oluyoruz.

Bu halimiz ruhumuzu hayli yoruyor ve takatten dusuruyor. Butun bu olup bitenlere karsi sabirla karsi koymayi da basaramiyoruz. Zira, ustat Bediuzzaman hazretlerinin o guzel teshisiyle, biz sabir kuvvetimizi maziye ve mustakbele dagitiyoruz; hale karsi sabrimizda guc kalmiyor ve sonunda sikintiya, umitsizlige dusuyoruz.

Butun bunlarin kaynagina indigimizde su yanlisla karsilasiriz: -Biz nefsin doymasiyla, kalbin tatmin olmasini birbirine karistirmisiz.-

Yanlis yoldan giden yorulur. iste bizi yoran, sikintiya dusuren ve sonunda perisan eden bu buyuk hatadir. Bundan dondugumuz an huzur ve saadete yonelmis olacagiz.

Nefis serle beslenir. ser ise kalbi yaralar, vicdani rahatsiz eder ve huzuru kacirir. iste bu fasit daire, stresin ve huzursuzlugun onemli bir kaynagidir. Bu cemberi asamayanlar, nefislerini besledikce kalp ve vicdanlarinda huzur melekesini kaybederler. Ve bunun caresini yeniden nefsin tatmininde ararlar.

Sadece birkac misal:

Nefis cimrilikten yanadir. Para biriktirdikce mutlu olacagini zanneder. Halbuki, kalp ve vicdan muhtaclari doyurmaktan zevk alirlar.

Nefis buyuklenmekten hoslanir. Kalp ve ruhun rahati ise tevazuda, alcakgonullu olmaktadir.

Nefis oyun ve eglence duskunudur. Akil ise calismayi ve gayreti emreder, onunla rahat bulur.

Ve nihayet nefis, fani ve gecici esyanin meftunudur. Kalp ise bekaya, ebediyete asiktir. iste butun huzursuzluklar bu celiskilerin urunudur. Ve insan, nefsini beslemekle degil, kalbini tatmin ile saadet bulur.

Ve her turlu bunalim ve huzursuzlugun ilaha recetesi:

-Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah-in zikriyle mutmain olur (Allah-i anmakla sukunet bulur). (Ra-d Suresi, 2

Madda ve maneva nice riziklara muhtac olan insanoglunun kalbini, ancak Allah-i zikir, yani Onu yad etme, Onu hatirlama tatmin edebilir. O halde insan, Ondan baska neyi yad etse mahluku yad etmis, Ondan gayri neyi sevse faniyi sevmis olur. O ulva kalp, bu sufla esya ile tatmin olmadigi icindir ki, gafil insani daima rahatsiz eder. iste can sikintisi, huzursuzluk, bunalim, stres dedigimiz seyler hep bu doymayan kalbin aclik feryatlari, olum cigliklaridir.

emegine saglik hemsom..

emeginize saglik....