İstidraç, keramet gösteren zatların aksine, Allah-u Zülcelal'i tanımayan, hatta O'nu inkar eden, günahlardan sakınmayan kimselerin elinde, isteğine uygun olarak görülen harikalıklardır.
Kerametle, istidraç arasındaki farkla ilgili olarak şöyle söylenmiştir;

Keramet ve istidraç manen birbirine zıttır. Zira keramet, mucize gibi Allah'ın fiilidir. Ve keramet sahibi, kerametinin Allah'tan olduğunu bilir. Allah'ın kendisini koruduğunu ve gözettiğini bilir. Bu, keramet sahibinin Allah'a olan tevekkülünü ve inancını kuvvetlendirir. Fakat bazen kerametlerini şuurlu olarak gösterirler, bazen farkında olmadan gösterirler.

İstidraç ise kişi Allah'tan gaflet ettiği halde ondan gaybi şeyler ve garip fiiller zuhur eder. İstidraç sahibi kimse bunu (bu da Allah’ın fiili/yaratması olmasına rağmen) Allah'tan bilmez, nefsine dayanır ve onun gücüne güvenerek enaniyeti, gururu öylesine fazlalaşır ki, "Bu bana ancak bilgim sayesinde verilmiştir." demeye başlar.

Allah-u Zülcelal'in, kendisine isyan eden kimselerin isteklerini yerine getirmesi, öylelerin azaplarını daha fazla artırmak içindir. Yoksa, onlarda bir hakikat olduğu için değildir. Nitekim şeytanın yeryüzünü zahmetsizce dolaşabilmesi, Firavunun, Nemrutun bir çok nimetlere mazhar olması, isyanlarını daha da artırmaları ve ahirette daha çok azaba çarptırılmaları için verilmiştir. Allah-u Zülcelal, bir ayet-i kerimede bu gerçeğe işaretle şöyle buyurmuştur:

"Ayetlerimizi yalan sayanları biz, bilmeyecekleri noktalardan yavaş yavaş helake yaklaştırırız." (A'raf; 182)

Zaten istidraçın diğer bir manası da, bir kimseyi yavaş yavaş arzusuna götürüp haberi olmadan onu felakete atmaktır.
Böyle olunca, insanları aldatmak, bir takım menfaatler temin etmek maksadıyla, herkesin yapamadığı bazı hareketlerde bulunan sefih insanlara kıymet vermemek gerekir. Onların bu hallerini velilerin kerametleriyle karıştırmamak icap eder.




Kıssa

SEVEN SEVENE CANINI VERMEZ Mİ?

Her Hz. Peygamber Allah’ın (cc) yanında farklı bir nazdadır. Yani Allah (cc) tarafından seçilmiş insanların onun indinde geçerli bir nazları ve isimleri vardır.

Muhammed Mustafa (sav) ‘Habibullah’ (Allah’ın sevgilisi), Musa (as) ‘Kelamullah’ (Allah'ın kelamı), İbrahim (as) ‘Halilullah’ (Allah'ın dostu) gibi isimlerle şereflendirilmiştir.

Allah (cc) ölüm meleği olan Azrail'i (as) görev vermek için yanına buyur eder. Azrail verilecek emri, emre amade bekler. "Ya Azrail git dostum olan İbrahim’in (as) ruhunu kabz et, canını al, onun da diğerleri gibi ölüm vakti, saati gelmiştir. Dünyadaki görevi zamanı bitmiştir."

Azrail (as) emri alır ve İbrahim (as) yanına varır. Melekler, özellikle ölüm meleği Azrail, Peygamberlere göründüğü gibi bizlere görünmez, onlara en güzel şekilde görünür. "Selamun aleykum ya İbrahim! Ey Allah’ın dostu!" İbrahim (as) Azrail’in selamını alır ve sebebi ziyaretini sorar.

Azrail (as) Peygamberlere gösterilen edebe yakışır bir edep içinde "Allah (cc)'ın emriyle canını almaya geldim." der. İbrahim (as) hafif bir tebessümle "Ya Azrail nasıl olur? Ben Halilullah’ım, Allah'ın dostuyum, Rabbime söyle, dost dosta kıyar mı, seven sevenin canını alır mı?"

Azrail (as) bu mesajla Allah’ın (cc) huzuruna çıkar: "Ya Rabbi senin nebin, senin dostun: “Seven sevenin canını alır mı, dost dosta kıyar mı?" buyurdu. Allah (cc), "Git dostuma söyle, seven sevene canını vermez mi, dost dosta ulaşmak istemez mi?"

Azrail (as) İbrahim (as)'ın yanına varır ve "Rabbim, seven sevene canını vermez mi, dost dosta ulaşmak istemez mi?" diye buyuruyor. İbrahim (as) Azrail'e “Hemen canımı al, hemen beni dostumda bitir!” der.

Allah bizi böyle sevenlerden eylesin.(alıntı).....