Bir zaman cok zengin bir adam, cocuklarina soyle vasiyette bulunur:

Ben olup yikaninca, su eski coraplarimi ayagima gecirin, ben bunlarla gomulmek istiyorum.

Vakit saat gelir bu zengin vefat eder.

Cenaze yikandikdan sonra ogullari coraplari alip getirirler:

Babamizin vasiyeti var, su eski coraplari ona giydirecegiz, derler.

Cenazeyi yikayan hoca efendi bunu katiyyen kabul etmez.

Bu sefer muftuye cikarlar. O da

Dinimizde boyle birsey yok, deyip reddeder.

ister istemez, babalarinin vasiyetinden vazgecmek mecburiyetinde kalirlar.

Cenazeyi defnedip kabirden evlerine donunce komsularindan biri elinde bir mektupla gelir.

Babaniz cok onceleri bu mektubu, bana vererek, benim cenazem gomulup ogullarim eve donunce kendilerine ver demisti, der.

Mektubu acip okuyunca, babalarinin en son ibretli dersini su ifadelerle verdigini gorurler:

Evlatlarim, iste gordunuz; eski coraplarimi bile kabrime goturemedim. Aklinizi basiniza aliniz. Ne yapacaksaniz hayatta yapip obur aleme gonderiniz. Aldanmakta fayda yok

super paylasimsagol...

seyfofen Yazılan:super paylasimsagol...

tsk hemso

insanlar ne yaparsa onu eker Ahirete kefenden baska birsyede goturemeyiz

tsk

Ne kadar dogru soz degilmi arkadaslar. Bu dunyadan bisey goturemiyoruz gordugumuz gibi corap dahi. Ama durmadan bunumda olsun daha cok olsun diye ugrasiyoruz ama bosuna. Ahiret icin ugrasmaliyiz. Fakirleti, yoksullari, kimsesizleri gozetmeliyiz. Biz bu dunyadan onlara yaptigimiz iyiligi goturecegiz. Dunyada kazandigimiz mallari degil.