Kur’an-ı Kerim insanlar için en güzel nasihat, doğru yol gösterici yegâne kılavuzdur. Hayat tarzımızı belirleyici yönüyle, yaşantımızın dengeli ve düzenli olmasını sağlayan şifa kaynağıdır. İnsan fıtratına uygun olan tek yaşam şeklidir. Yememizden içmemize, oturmamızdan kalkmamıza, yürümemize, giyinmemize, çevremizdekilere karşı tutum ve davranışlarımıza, hatta hayatımızın her alanına kadar nerde nasıl hareket etmemiz gerektiğini bizlere öğreten, eşsiz bir ilahi nizamdır.

Lokman Suresi bu noktada bizlere referans olabilecek güzel bahislerle dolu bir örnektir. Surede geçen Lokman (as)’ın oğluna nasihatlerinde “Allah’a ortak koşma bu büyük bir zulümdür. Anne ve babaya iyilik et. Yaptığın (iyi ve kötü) her iş hardal tanesi ağırlığında da olsa Allah onu bilir. Namazı dosdoğru kıl. İyiliği emret kötülükten vazgeçirmeye çalış. Başına gelenlere karşı sabret. İnsanlara böbürlenerek surat asma, boyun eğme. Yeryüzünde çalımla yürüme. Allah böbürlenenleri ve övünenleri sevmez. Yürüdüğünde mutedil (dengeli) ol sesini de kıs…” gibi bireysel ve toplumsal manada bizlere ışık tutan önemli konuları içerir. Bunlar insan haklarının da temel ilkelerindendir. Erdemli insan olabilmek, bu gibi genel kabul gören evrensel değerleri tatbik etmekle mümkündür. Bu ölçüler dairesinde hayatımızı şekillendirmeye çalışmamız, öncelikle çevremize ve kendimize olan saygımızı ifade eder. Dolayısıyla bu kurallar sosyal hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Çünkü içinde yaşadığımız toplumun güven ve huzurunun temel taşlarını, bireyler oluşturur. Neticede birey ve toplum olarak Allahın emir ve yasaklarına uymamız, huzur, güven ve kurtuluşumuzun sigortasıdır.

Bir maksat ve gayeye istinaden yaratılmış olan insanların, dünya hayat imtihanındaki başarı ölçüsü, Allahu Teâlâ’nın emir ve yasaklarına uyup uymamayla doğru orantılıdır. O halde, insanların ve ilişkilerin dejenere olduğu Müslüman toplumumuzun ıslahı ve kurtuluşu için, Kur’an hayatımızı kuşatmalıdır. Hz. Muhammed (sav) Efendimiz’in hayatını örnek alarak Kur’an’la ahlaklanmalıyız. Çünkü Efendimizin (sav)'in yaşayışı, Kur'ân-ı Kerim’in sanki canlı bir tablosuydu. Eşi Hz. Âişe'den Rasûlüllah (sav)'in ahlâkı sorulunca: "Siz Kur'ân-ı Kerîm okumuyor musunuz? O'nun ahlâk'ı Kur'ân'dan ibaretti" diye cevap vermişti. Çünkü O'nun yaşayışı ve bütün davranışları Kur'ân-ı Kerim’in insanlara gösterdiği hidayet yolunun uygulanmasıydı.


Yaptığımız her şeyin bir hardal tanesi kadar da olsa, bizlere bir şeyler kazandırıp ya da kaybettirdiğini aklımızdan çıkarmamalıyız. Unutmamalıyız ki, dünya fanidir. Asıl hayat, sonsuz ve gerçek hayat olan ahiret yurdudur. “Ey insanlar! Rabbinizden sakının ve bir günden korkun ki, baba çocuğuna hiçbir fayda veremez. Çocuk da babasına hiçbir şeyle fayda sağlayacak değildir. Şüphesiz Allah'ın vaadi gerçektir. O halde dünya hayatı sizi aldatmasın, sakın o çok aldatıcı şeytan sizi Allah'ın affına güvendirerek aldatmasın.” (Lokman–33)

Selam ve Dua ile…

alıntı