N.Y 17 yasinda bir lise ogrencisi iken 1996 yilinda yazmis oldugu bi intihar mektubu :

Canimdan cok sevdigim annem ve babamu´a

Sabah uyandiginizda anne yine odama gelip beni uyandirmak isteyeceksin. Belkide bu defaki soguk tenimin sucunu, geceleri ictigim sigara dolayisiyla acik biraktigim pencereye yukleyeceksin. Ama bu defa ben kalkmayacagim anne. Cok dusundum cok tarttim hayatin hafifligiyle kalbimin agrilarini . Bir cok sorunuz belki yanitsiz kalacak biliyorum. Ama bu dakika hicbirini aciklamaya yetmez artik. Ben bosverdim sizde bosverin. Bu odada kafami yastiga koyup tavana baktigim gunlerin anisi geciyor gozlerimden. Yuregim cok burkuldu anne , ne yalniz kalabilmeyi becerebildim nede bir birlikteligin bir parcasi olabilmeyi. Beni olume goturen yolun hic mumkunu olmayan bir hayat oldugunu anladim. Hayatim boyunca hic birseye karar veremedim belki ama bu intihar sanirim hayatimdaki en onemli kararim. Kimsenin sucu yok sadece birilerini ben kaldiramadim.

cok kucuk yasta yavrularimiz kardeslerimiz neden oluyor yaaa bu yasta askin gercekten ne demek oldugunu biliyolar mi seviyordum o beni sevmedii kendimi oldurucem diyolar bu kadar kolay mi be olumm... bizi biz yaratmadik ki canimizi da kendimiz alalim... degermiydi ya da degdi mi acaba?

arkadasim degmez tabi ama ne varki o yastaki cocuklarin akillai bunu dusunebilecek kadar olgunlasmiyor gecekten uzucu bir durum.

tv nin sosyetiyi baska bi dunya gibi gosterenlerin ve en onemlisi temeli bozuk bi aile (ozelikle anne ve babasi ayri olanlar yada sorun yasayanlar daha fazla..) bunlarin gelismesinde iyi ve kotu onemli yerlere sahipler...

haklsin sana katiliyorum

yazik olmus...