Dogrusu hic aklima gelmemisti, yuzyillik bir takvimin dortte ucunu tuketip, arkamda birakacagim.
Gencken omur golunun oteki kiyisi, o kadar uzaklarda gorunuyor ki... Ve kiyiya yaklastikca, cok yakin gorunuyor arkada biraktigin kiyi. Kiyilari her yolcusuna gore degisip duran, buyulu bir sudur omur golu...
* * *
Bazen dusunuyorum: - Hayat bana ne ogretti, diye... Pek bir yanit bulamiyorum. Sadece gozlemim o ki, bedelini odemeden gecemiyorsun omur golunu. Ya bedelini pesin pesin odeyerek yaklasiyorsun oteki kiyiya; ya oteki kiyiya bedelsiz yaklasmaya kalkiyorsun ve kabaran dalgalariyla gol, mutlaka senden cikartiyor gecisin bedelini.
Bazen "basari nedir", "mutluluk nedir" sorulari da takilir aklima. umur golunden gecerken gordum ve anladim ki, insanlar bu tur soyut kavramlarin tanimlamasiyla pek ilgilenmiyorlar. urnegin kimi servet sahibi olmayi basari zannediyor, kimi politik paye sahibi olmayi. Bana sorarsaniz "basari"nin citasi cok daha yuksek.
"Kimseye yalan soyleme ihtiyacini duymayacak bir duzeye erismis olarak yasamaktir basari; durust oldugundan oturu degil, ihtiyac duymadigindan oturu". Picasso, yahut Einstein; kime karsi duyacakti ki, yalan soyleme ihtiyacini?
"Mutluluk ise, sevdiginle zamani suresiz unutmaktir" bence...
"Basari"yla "mutluluk" da pek beraber olmuyor. Mutlular, bos veriyorlar, zamani basariya dogru kanatlanarak unutmaya... Ve yine bendenize gore, omur golunu gecerken sevdigin isle ugrasmaktan aldigin lezzet; ondan sagladigin kazanci harcarken aldigin zevkten daha buyukse, pekala "yasamis" sayilabilirsin.
"Varlikli" olma hasmetiyle gozleri kamasanlar, gormeyebilirler "var olma" nakislarinin gizli tadini...

emegine saglik