YILLAR ÖNCE
Sivasta öğrenciyken yıllar önce
nasılda umutla bakardık geleceğe
düşlerle yatıp düşlerle uyanırdık
mavi gökyüzü bahçeler bizim içindi
bizim içindi uçsuz bucaksız yaşam
bizimdi yeşil serin ağaçlar top sahaları
parklar sinemalar bizimdi
şiirler okurduk akşamları
sevgilerimiz mutluluğu yakalamaya yeterdi

Bezircinin o aydınlık sokağında değiliz artık
her birimiz bir yerlere savrulduk
şimdi gözlerim buğulu gözlerim yorgun
sizler nerdesiniz zümrüt yeşili ağaçlar nerde
unutmaya hakkım yok hatrlamalıyım
anıları yaşamalıyım gönlümce
ve yürekten bir selam göndermeliyim
yıllar öncesinde kalan okul günlerine.

(09-25-2008 09:06 PM)bjk_murat Yazılan:  YILLAR ÖNCE
Sivasta öğrenciyken yıllar önce
nasılda umutla bakardık geleceğe
düşlerle yatıp düşlerle uyanırdık
mavi gökyüzü bahçeler bizim içindi
bizim içindi uçsuz bucaksız yaşam
bizimdi yeşil serin ağaçlar top sahaları
parklar sinemalar bizimdi
şiirler okurduk akşamları
sevgilerimiz mutluluğu yakalamaya yeterdi

Bezircinin o aydınlık sokağında değiliz artık
her birimiz bir yerlere savrulduk
şimdi gözlerim buğulu gözlerim yorgun
sizler nerdesiniz zümrüt yeşili ağaçlar nerde
unutmaya hakkım yok hatrlamalıyım
anıları yaşamalıyım gönlümce
ve yürekten bir selam göndermeliyim
yıllar öncesinde kalan okul günlerine.

keşge hep çocuk kalsaydık demi..
bi telaşla giderdik okula..
erken yatardık akşamları.dinç kalkardık sabahları..
şimdiki yorgunluğumuz neden ecaba?
yaşlılıktanmı yoksa duygusal çöküntümü piskolojikmi?
köyümün bir doğallığı vardı..camdan bakarken dışarıya
beton yığınları yoktu...tırafik kargaşası yoktu.
bi sakin..ama harclığımız yoktu ama yumurtamız vardı.
bir çanak buğdayımız vardı..köye at arabalarıyla gelen çerçilerimiz vardı
komşularımız vardı ..dostlarımız vardı..elektiriğimiz yokyu ama
gaz lambamız vardı..buzdolabımız yoktu ama buz gibi sularımız vardı.
evlerimizin önünde çelik çomak oynaya biliyoduk..
kenger,navruz,çiğdem,kuzukulak, topladığımız dağlarımız vardı.
madımak topladığımız çayırlarımız. vardı.
telefonlarımız yoktu ama mektuplarımız vardı..
arabalarımız yokyuda atlarımız vardı.
küçük yüreklerimiz vardı o zamanları..
çünki küçüktük..
sorumlu değildik..
beğenmeme lüksümüz yoktu..
bi başka saygılıydık büyüklerimize sanki..

emeyine yüreyine saglık

helal olsun ikinizede cok güzel anlatmissiniz.....